شمارهٔ ۳۴۵

بزم می سازیم سامان گر نباشد گو مباش نوش می گوییم مهمان گر نباشد گو مباش جرعه درد و حیات تلخ قسمت کرده اند عیش خضر و آب حیوان گر نباشد گو مباش غمزه را فرهنگ و دانش ترجمانی می کند چشم هندو فارسی دان گر نباشد گو مباش زلف بین سنبل در آغوش ار نگردد گو نگرد رخ نگر گل در گریبان گر نباشد گو مباش چشم ما را ز آب روی او گلی خواهد شکفت دانه ای در خاک اگر پنهان نباشد گو مباش زخم مژگان عرب بهر قبول کعبه بس در قدم خار مغیلان گر نباشد گو مباش صد خطا در کار داریم از برای عفو او ضعف صدق و نقض پیمان گر نباشد گو مباش گر به زاری گر به رنجوری به یادش خرمیم عمر دردش باد درمان گر نباشد گو مباش راه بی وادی و بی منزل نظیری می رویم عشق رهبر گشته ایمان گر نباشد گو مباش