شمارهٔ ۳۵۲

لطف می خون در رگ افسرده می آرد به جوش قول نای و چنگ طبع مرده می آرد به جوش نرگسش هرگه که می بیند به سوی سنبلش مجمع دل های بر هم خورده می آرد به جوش شب به مستی پرسش مطرب ره حرفم گشود سمع دانا نکته پرورده می آرد به جوش نیست ما را در صلاح کار ما هیچ اختیار پند بی دردان دل آزرده می آرد به جوش قول ما صاف است در میخانه ما درد نیست پیر ما در خم عنب افشرده می آرد به جوش سهل نبود کشتن ما کافران آگاه مباش قتل ما در خاک خون مرده می آرد به جوش یار چون گرم غضب گردد نظیری لب ببند شکوه خوی در تاب آورده می آرد به جوش