شمارهٔ ۴۸۱

چند فارغ از نشاط درد و درمان زیستن همچو خون مرده زیر پوست پنهان زیستن شوق و این ناآشنایی عشق و این بی نسبتی تشنه دیدار وانگه در بیابان زیستن خوبی از اندازه بیرون می بری انصاف نیست دشمن جان بودن و شیرین تر از جان زیستن دیده پراشک و زبان پر شکر مشکل حالتیست با چنین نازک دلی ها سخت پیمان زیستن عیش میخواران مفلس را چراغ خلوتم بایدم از خانه همسایه پنهان زیستن تا سحر با ساز و صحبت تا به شب در گشت و سیر همچو گل طرفی نبستم از پریشان زیستن مشت خاشاک نظیری شعله ای کرد و نشست باد شمع انجمن را تا به پایان زیستن