شمارهٔ ۵۱۳

دلم گداخته غم وز تنم توان رفته ز گرمی جگرم مغز استخوان رفته نشاط روز جوانی به بر نمی آید که همچو تیر بجست از خم کمان رفته خبر ز سیرت آیندگان چه می شنوید که مانده ام به غریبی و کاروان رفته ز روزگار دل شادمان نمی بینم که از هجوم بلا راحت از جهان رفته کس از طلاطم دریا برون نمی آید که کشتیی که ببینیم بر کران رفته چه از تمیز و خرد مفلسند این مردم که یوسفی چو تو زین شهر رایگان رفته ز بس به وصل تو جان های خلق پیوندست ز رفتن تو ز هر تن هزار جان رفته ز بیم هجر تو هر جا که بوده عقل و دلی رکاب و دست تو بوسیده در عنان رفته درنگ چند نظیری خوشا سبک روحی که پیش از آن که شود بر دلی گران رفته