شمارهٔ ۵۵۹

ز نیرنگ نطقش به مضمون نیایی ور آیی ز بس سحر بیرون نیایی نیایی پذیرای نازی ز چشمش که پیش ره صد شبیخون نیایی به ترخانی عشق فرمان برآور که درتحت احکام گردون نیایی شوی محرم بزم رندان به شرطی که ناخوش ببینی و محزون نیایی به یونان حکمت جنیدی طلب کن خدادان به علم فلاطون نیایی بگویی چنان در دلش جا توان کرد که بیرون به صد سحر و افسون نیایی نه در گریه صاحب دلت می توان گفت که دست و گریبان به جیحون نیایی بکوش و ازین حلقه جانی برون بر که در زیر این طاس وارون نیایی مزن بوسه بر آستانش نظیری لبالب گر از در مکنون نیایی