Hayatı Senden Sorarım

Ruhunda sakladıklarınla sevmek isterdim seni yerleşik kaygıların ve hiç alışmadığın yanlışlarınla ya da.. Eylül akşamlarının sıradanlığından sıyrıldığım bir gecede üşüten yalnızlığım ve yalnızlığımı anımsatan rüzgarla aslında denizi seyrederken seni düşündüğüm zamanlar var... Martılar kadar özgür olamadığım ama yosunlar kadar dalgalı hayatımda en güzel yalnızlığım; Seni... Gökyüzü laciverde çalarken düzeni bozan yıldızlar gibi asi saçlarını düşünürüm Ve suskunluğa mahkum balıklarla kardeş dudaklarının kimsesizliğini... Gece, yeni güne devrederken bütün dertlerini; son geminin de hayal meyal göründüğü yerde, üstünden hiç çıkarmadığın gülüşünü düşünürüm sonra... Gece, deniz, yalnızlık ve sevgi üzerine kelimelere dökülmemiş yüzlerce duygunun arasına sıkışıverir ismin Sevginin tozlanmadığı, adıyla gözyaşlarına sığınılmadığı zamanlara gider aklım Seni düşünmekten alamam yine kendimi Seni düşünmekle hayatın bütün renkleri pembe bütün kelimeler aşka bürünür ve ben kendimi bu hayattan değil senden sorarım. Zamanın sorgusu yoktur geçer durur da sen peşinden koşar gibi yaşarsın "Sen" derken dizlerimin bağı çözülür aylar geçer ben ayak izlerine mahkum geçerim zamanın içinden. Savruk zamanlarıma hasret bir duble rakı biraz da esrik düşler arasında yüreğine nağmeler geçer aklımdan korkarım seni kelimelere sığdırıp, kelimelere hapsolmaktan. Seni düşünmekle ben kendimi bu hayattan değil, senden sorarım