İçimden Geldiğince

En kızgın yerinde hançerini saplamışsın sevdama, yüreğimde izi büyük bir aşk yarası. gözlerin kor, dağlasan yüreğimi acımaz. çünkü acıtılmıştır tüm sevdalar. ay doğsa da geceye elleri kelepçeli aşık suskun ama kimliksiz soyunur da gider ardına bakmadan sürgün yıllarına alışık bedeninin hesabı yoktur çünkü her aşkın kimliği kendisidir. Sen tavan arasında eski kitaplardan aşkına anlam ararken aşk adını bulutlara yazdırır gökyüzünde kaldırım taşlarına mahkum ettiğim yalnızlığımı hatırlarım sonra ve elindeki hançerin yüreğimde bıraktığı izi meyhane sarhoşluğunda zehirlediğin duygularımı teker teker toplarım senden Sararmaya yüz tutmuş yapraklara adını yazarım hergün Kuruduğunda paramparça olsun diye ismin umutlarımı şehrin en işlek caddesinde satışa çıkarır sonra da her hayal kırıklığının ardından bir şiir yazarım seni yaşayan ama beni anlatan şiirler çıkar kalemimden sonra... elindeki hançerde takılı kalır gözlerim suskunluğuna ve yalnızlığıma isyan eder gecenin gürültüsüne bir çığlıkla ben de eşlik ederim