İnsan Olmalıyım

Gökyüzünün gri yalnızlığına terk ediyorum kendimi güneş hiç doğmuyor ve günler geçmiyor böylece Suskun Troya' nın gölgesine sığınıp Yüklüyorum yüreğime yalnızlık üzerine bildiklerimi amaçsız ve kimsesiz ülkelerin sömürgesi oluyorum birden Uzak insanlar diyarına dikiyorum gözlerimi ve hep bekliyorum... Bir yıldız kayacak ya da bir aşk düşecek rahmime diye Bir gün bir öykünün kahramanı olurum güzel biten bir düş görürüm kahkahalarımdan kulaklarım çınlar belki... Kim bilebildi ki bu dünyaya dair şeyleri hem bilsem yine de yaşar mıydım sanki Atalarımı arıyorum ben Kızgın çöl belki belki de batık bir yer altı kenti beni bu dünyaya ait yapacak bir şey arıyorum ben Yalnız ama kimsesiz olmadığım bir zaman olmalı Bir geçmiş zaman hikayesi bir kahramanlık, Onurlu bir ölüm Bir yitik kent fahişesi bir tarihi olmalı insanın Bir insan olmalıyım Asıl kimliğimi kaybetmiş olsam da Yalnızlığına sahip çıkan biri Gri bulutları, Troya'yı, sessizliği seven Sevmeyi bilen bir insan olmalıyım Ölüme kardeş bir ömürde Güneşi hiç doğmayan Güneşin battığına tanık olmayan ama bir geçmişe sahip olan insan olmalıyım Yoksa nereden bilebilirim ki Yalnızlığı ve nasıl ümit edebilirim ki bir insan olduğumu?