Sinagog

Bir kutlama sabahında en güzel giysileriyle çocuklar ve ellerinden tuttukları babaanneleri Yollarda güllerle yüreklerinde binbir umutla yürürken yeni bir bayrama bir vahşi el uzanıyor üstlerine Hayallerini çalıyor çocuğun yüreğinden Babaannenin geçmişini çalıyor Yarınları kanlı bir sabaha teslim kılıyor bedenler Bir ses duyuyor insanoğlu Vahşetin belgesi yerleşiyor kulaklarına uğultulu çığlıklar kalıyor bedenlerden geriye Küçücük bir yüreğin Umutları çınlıyor gökyüzünde Sebebi yok vahşetin Terörün nedenleri olmadı hiç bir zaman Hastalıklı bedenlerinden Düşlerini yitirmişliğinden bir kaç insan Adlarına intihar komandosu deyip de Çıkıyorlar sokağa Bir bakıyorsun ki Dininden ya da dinsizliğinden belki Adından değil insanlığından da Sadece düşsüzlüğünden birilerinin Paramparça dağılıyorsun sokağa Ellerin kalıyor sahipsiz Küçücük ellerini tutmuyor kimseler Göremiyorsun büyüdüğünü torununun Sadece bir bayram sabahında giyindiğinden Torununa sevgini ve geçmişini öğretmek isteğinden Paramparça bir beden oluyorsun da Kanınla sulanıyor çığlıklar Küçücük yüreğiyle yarınlarını çalan birileri var Dinini, bedenini ve umutlarını çalan birileri Sebebi yok ruhu da öyle sadece kan var artık bir de acısından gözyaşlarına sığınan Geride kalmışlığına lanetler yağdıran bir kaç acılı insan. Bir bayram sabahında Yeni giysileriyle sokağa çıkan Yüzünde en güzel gülüşüyle Gökyüzünde asılı kalan Küçük çocuk Düşlerini çaldılar ya Özür dileriz...