Sokaklar Sevgili

Sokaklar bembeyaz sevgili Kar yağdı umutlarım gibi yollarında üzerine Bir selpak satan küçük çocuklar var sokakta Bir de soğuktan nasırlaşmış ellerinden nağmeler dökülen kemancı Bir de ben varım sevgili, bir de ben... Arabalar bile terketmiş sanki bu zavallı şehri Sokaklar sevdalarını ağaçlara kazımış nice sevgilinin yalnızlığı kokuyor Sokaklar ıslak...Yaban... Sensiz be sevgili! Tarumar olmuş gençliğim gibi Yaşamak değil ya bizimkisi Tüketmekmiş adı Ya da tüketilmek mi denmeli sensizliğin atlasında? Arkamda bir sürü kırık dökük aşk hikayesi Arkamda kopamadığım insanlığım Sokaklar acılardan buz kesmiş Ağaçların dallarında kar kütleleri Yüreğim suskun, Yüreğim hasret be sevgili! Günün bittiği yerden başlıyor da gece Ben senin gittiğin yerdeyim hala Bittiğini söyleyemedim kendime Sokaklar ağlar diye korktum Evler de terkeder sandım bu hüzünlü şehri Ben sensizim ya sevgili sensiz kalmasın istedim çocukların çiçek yürekleri. Önceden de dolaştım ben bu sokakları bir keresinde- sanırım önemli bir gündü- Duman değil de sevgi kokuyordu şehir Güller açmıştı bütün kızların ellerinde Benim elim solgundu Yüreğim sensizdi sevgili ama terkedilmişliğine alıştım bu şehrin Yakacak niyetine hayaller dolduruyorum evime Bembeyaz olsa da sokaklar sensizlikten Müjdemi bekliyorum Bahar gelecek de döneceksin diye Sokaklar üşütüyor çocukları Sevgisizlikten nasır tutmuş kemancının elleri Ben müjdemi bekliyorum sevgili! Bahar gelecek de sevgili! Bahar gelecek de!..