Tut Ki Gömdüm Gamzeme Seni

doğrudur ... tut ki sevmedi elinde tuttuğu cigarası kadar beni... gözleri hep tebdil dolaştı bedenimi aşka saygı mitinglerinde gibiydi sözleri tut ki elleri benim yüreği evim değildi... aşk diye başlardım her söze kadınıymışım gibi tut ki ezberlerim yanlıştı tut ki hiç yaşanmamıştı... anladım ki özlemekle dolmuyordu yeri boşluğunun koca taşlar gibi otuyordu yüreğime ondan bahsediyordu bazen birileri bir düş müydü gördüğüm yoksa gerçeğim mi ... ne fark eder ki ... doğrudur... tut ki ben sevdim... o sevmedi... /aşk eziyetli bir öyküdür ve neresinden bakarsan bak senin sabrın kadardır.../ derler... alıp yokluğunu yedeğime, kalmışsam limansız bir gemi gibi ortada ateş gözlerinin yüreğimin köprülerini yaktığındandır... tut ki sevmedi şiire sevdalı bir çocuk gibiydi dili öptü ağzıyla ayrılığı cam gibi döküldü kirpikleri ne fark eder ki... saçları rüzgarsız yüreği sevdasız bir kadınsam artık bilmem ki neyin umudu bu içimdeki... bir adamı tedirgin sevmek tutkusu ki kuşkulu yüreği... tut ki sardım artık kalbimin acemi yerlerini daha da güzelleştirdim gülüşümü hatta , gömdüm gamzeme seni... tut ki ben de sevmedim seni... sev ......me ...........dim ...................se ........................ni....