Unutma Solar Her Gül

azıcık, azıcık daha dokunsan kanar yaram hıçkırır fırat gibi dökerim yüzümü sorsan "kadınım neyin var" anlatamam /kaç yokluk daha katacaksın gönlüme/ ve zordur, ve acıdır, ve gerçektir, aşk... nadir bulunur işte, bunun için seviyorum gökyüzünü denizi ve seni... ellerini, dokunuşunu, gözlerini..... daha kaç kez ölür ki insan hadi, vur beni... o çocuk gözlerin, susuz kalmış toprakların aşkıyla sevişir benle şaşkınım ,o vakit gözlerim, sana delice akan asi dicle ve sen yalancı türküler söyleyen sen... sıyrılarak kalkarsın sol yanımdan hiç söz söylemeden... tenimde üzerime sinmiş kokun, zulamda sıkış tıkış hüzünler... /kaç beden büyük benim aşkım sana / doyurmadan içimdeki öksüz kadını söndürdüm içimdeki yangını ki, duymak için bir kuş sesini sevdim tüm insanları... sırtımda anamın yası, mahsustan yaşadım hayatı... /bundan sonrası hikaye / insan, söyleyemediklerinden ve yapamadıklarından çeker en çok ! fazla değil mi bu sessizlik ikimize ? bana "kadınım " deme beni gül gibi sevme ben ki sevdiğin kadar kadın ben ki kokladığın kadar gülüm... ve unutma solar her gül kırmızı düşlerle... penceremden ne zaman baksam aynı bulut, senden son işaret bilmezden gelmelerim düşer dizelerime, azıkta senin kokun, dilimde türkü, yürekte umut uzar durur dünyadaki leyla'lığım benim... uzar durur....