Ve Kadın Öldü...

kadın; esrarengiz iksiri sunulan kadehten içti, tam aşk oluyordu, bir şiirde sevdayı okudu.. ......öldü..... yalnızlığa kardeş bir hayatı yaşıyordu, kentin kalabalığında... ibret-i alem için seviyordu, dağı, taşı, denizleri..... kadın rahvan atlar gibi şahlanıyordu, dolu dizgindi, tam kopacaktı örselendiği yerden, ay kırıldı aniden, şaşırdı... ....öldü..... düşlerine sarıldı sımsıkı, önce ağlamayı öğrendi gecenin karanlığında, aykırı dizeleri seviyordu belki de, yıldızları, yakamozları, ayışığını.... kadın; sakladığı sevişleri devşiriyordu, bir adım öteye, özgürlüğüne beyaz kefen giydirdi, düştü gül sureti, ......öldü..... anlayamazken hayatı gözden geçiriyordu, kanayan yanlarını, resimlediği her karede ablukadaydı, denizlere sığınıp ağlıyordu, saçlarında güneşin sarısı , aklında sevdası... kararlıydı.... kadın; belli yitik masal yorgunuydu, nefesi karanfil kokuyordu, ve bir gece ayın şavkına bile aldırmadı, dalganın haşmetine kapıldı, .......öldü......... kadın......seviyordu....