Altınkum Vapuru

Altınkum vapuru, Düdüğünü üç def’a Kesik - kesik öttürerek, Yeniköy’den Tarabya’ya doğru Geniş bir kavis çizerek, Bacasından bıraktığı, Bir araba kara dumanı da, Ciğerlerimize sindirerek, Bir martı’nın Kanadında sır’oldu; Çocukluk günlerinin Tatlı anıları da, Arkasındaki köpüklü yolda, Ve mavilikler arasında Yaşantımıza doldu.. Altınkum vapuru, Kırk yıl evvel Göksu’dan kalkıp da, Anadolu Hisarı’nın, Ahşap iskelesine Gıcırdaya - gıcırdaya yanaşırken, Ve beyaz - bembeyaz gövdesine, Mavi - masmavi dalgalar çarparken, Kuleli Lisesi öğrencileri, Hisar’ın Boğaziçi sahilleriyle Öpüşen çayırında, Tüfek çatarlardı, Talim yaparlardı, Anadolu Hisarı’nın En güzel kızı Affan abla’ya, Gülücükler dağıtarak bakarlardı. O güzel yılların Dünya’dan da, Aşk’tan da habersiz Minnacık kalbi, Bando - mızıkanın çaldığı İzmir Marşı’nı duyduğunda, Heyecandan coşardı. Altınkum vapuru’nu, Kırk yıl sonra Karşımda gördüğümde, Kaybettiği kurgulu Oyuncak motorunu bulan, Çocuklar gibi sevindim, Ürperdim; Bir anda Karşı sahillerle düğümlendim.. Yıllar önce Yitirdiğim dünya ile, Yeniden sihirlendim, Derinlemesine filizlendim.. Hisar’ın yemyeşil çayırında, Ali Usta’da artık yokdu. Ve kocaman kara kazaniyle, Mısır haşlamıyordu Kuleli liselilere; Sivri külahiyle, Bir elinde de Rengârenk tefiyle, Ve işlemeli Tahta maşasiyle Kavuklu Hamdi efendi de, Pişekâr (*) İsmail’le Ortaoyunu oynamıyordu. (*) Pişekar: San’atçı Hokkabaz ile Oraoyunu’nda ustanın yardakçısı. Kahkahalar savurtmuyordu Çucuklarla - büyüklere; Üstü bez örtülü sandallar da Gidip - gelmiyordu, Göksu Deresi’nin Yosun kokan durgunluğunda; Genç sevgililer Ve de Affan Abla, Yaramaz arkadaşlariyle Kaçamak yaşantılarını Sürdürmüyorlardı, Hamdi Bey’in köşküne uzanan, Kırk merdivenli, Arnavut kaldırımlı Yolun bitimindeki Elektrik direğinin dibinde, Sessiz - keyfince.. Artık mendil de sallamıyordu Altınkum’un yolcuları; Eskisi gibi gülmüyordu, Üç def’a kesik - kesik Düdük de öttürmüyordu Vapur’un kaptanları, Zaman, sevinçleri de Beraberinde mi sürüklüyordu, Ve birer – birer lâmbaları Birer birer söndürüyordu? . Yalıların kafesli pencerelerinde Unutulan neydi? Sessizliğine Bilinmiyordu? . Beyaz kasketli Kaptanlar da mı yorulmuşdu? Yoksa Altınkum mu susmuşdu Diye dalmışken derin, nemli Ve sisli bir düşünceye; Altınkum’un arkasındaki Beyaz ince köpük, O anda Pırıl – pırıl Filizi bir iz’e dönüşdü, Bir çift yeşil dalgınlığın Tebessümüyle öpüşdü.. Altınkum’un peşinde bırakdığı Minik küçük dalgacıklar, Ürpererek - sevinerek, Sırt - sırta da vererek, Seksek oynayan Çocuklar gibi tekleyerek; Ürkek - ürkek adımlarla Sahile doğru koşuşdular, Gül kokan eski bahçelerdeki Geçmiş sabahları tutuşturdular.. Altınkum vapuru, Yeşil bakışları da tazeleyerek Ve sessizliğine yüklenerek, Düdüğünü de ince - ince öttürerek Gözlerden kayboldu; Eski anılar da Arkasında tümden kahroldu, Dalgınlıkların en güzeli Boğaziçi kıyılarında, Yeniden düşlere doldu.