Ankara Yollarında I

Yedi Tepe denince İnsan bin def’a değil Bir def’a sevince; Bir de Boğaziçi’nde Düğümlenince; İlkbahar yeniden filizlenir, Yaşantısının derinliğinde. Sevgili demek İstanbul demektir, İstanbul’la beraber Bir de yeşil gözlerde erimek, Cennete erişmektir.. Yedi Tepe’nin, Kubbelerle kucaklaştığı İstanbul’un, Güzelliklerle dolup - taştığı Bahçelerinde, sahillerinde, Ve de her semtinde Aşk saklıdır, Renkler dalgındır; Boğaziçi’nde unutulmayan da, Buğulu bir sisli sabahdır.. Konaklarında yalılarında, Şiir ve şarkılarında, Sahiller, bahçeler boyu uzanan, Sedirlerden cumbalara taşan, Göğe - denize rengini veren Mavi, masmavi anılar vardır, Artık mevsim bahardır.. Işığın dilim dilim, Sofalarda kırıldığı, parçalandığı, Eski panjurların aralıkları dardır; Boğaziçi’nde hüznün ağladığı Ve sarardığı mevsim, Sonbahardır.. Sonbahar’da yitirirsiniz mavi’yi, Boğaziçi, bağrına basar gri’yi; Gökboşluğunca uzanan Kurşunî kubbeler, İstanbul’u avuçlarının arasına alan tepeler, Hepsi de bu mevsimde, Gri’ye boyanan, Gri’ye doyan Bulutlardan bir rüzgâr estirir; Bu donuk tablo bile Yaşantının en güzelini, Kalbinizden sökerek, Gözlerinizin önüne getirir.. Ankara yollarında, İstanbul artık bir acı anıdır, Önünüze cennet de çıksa Yerini kedere bırakır.