Çocukların Mı, Büyüklerin Mi Yılı?

N Necdet Evliyagil Necdet Evliyagil
0 Altın Yaprak
Cüceler Birbirini kovalarken; Devler Birbirine saldırırken, İnsanlar, Beşer – onar değil Biner – biner tükenirken, Bilinçsizce öldürürken, Bilmeden öldürülürken; Dacca’da – Calcutta’da, Sudan’da ve Zambia’da Ve de rangoon’da, Bangkok’daki Siyam kedisi denli Okşanmaktan yoksun; “Özgürlük” anlamına gelen Kennedy gölü’nü kucaklayan, Pegode Tapınağı’na sığınan, Tek giysisi İki parçalı Peştemal’dan oluşan, Başı sıfır numara tıraşlı; Görkemli Buda Tapınağı’nın Çevresini dolduran Sütunları arasında, Oynayan – kaybolan Minik, şirin çocuklar, Ellerindeki Boş teneke kaplarla, Bir kazan’da kaynayan aş’tan Bir kepçe kapabilmek, Bir lokma koparabilmek, Kupkuru yaşamlarını Sürdürebilmek için Savaş verirken, Dağıtıcılara Yalvarıp – yakrırken, Yerlerde sürünürken Hiç gördün mü? . Su’da haşlanmış Top – top pirinci, Küçücük avuçlarıyla Nasıl kaptıklarına, Yumruk gibi Ağızlarına tıktıklarına, Sevinçle yuttuklarına Hiç tanık oldun mu? Onlar mutluluklarını, Konserve kutusu bozuntusu, Paslı tenekelerine boşaltılan Bir kepçe aş’la Paylaştıktan sonra, Buda’ya teşekkür için Dua etmenin kıvancıyla Pegode Tapınağı’na Gülüşe – oynaşa koşarlarken; İyilik melekleri, Dünya’nın Bu en güzel yaratıkları Çocukların dileklerini, Yerine getirebiliyor, Onları sevindirebiliyor mu? . Bir lokma – bir hırka, Analı – babalı Sıcak bir yuva, Tüm çocukların En renkli düşü, Mutluluklarının Gülücüklere dönüşü Değil midir? Bu büyülü güzel, Işık saçan el içindeki Umut anahtarını, Bırakabiliyor muyuz avuçlarına Ve o temiz yakarılarına? . Düşlerinde de olsa Diledikleri kapıları aralamadıktan, Buluttan – buluta Zıplayıp koşamadıktan, Serçeler denli Sıçramadıktan, Daldan – dala Konamadıktan sonra, Onların cıvıl – cıvıl kaynayan Çocuksu çığlıklarına, Anlamlı, Yardım dileyen Aydınlık bakışlarına Nasıl yaklaşacağız? O güzelim saçlarından Tutup nasıl okşayacağız? Kollarımızla değil, Yüreğimizle İçtenlikle kucaklıyacağız, Bağrımıza basacağız? . Çocuklarla, büyüklerin Yer değiştirdiği; Büyüklerin çocuklaştığı, Çocukların büyüdüğü Bir dünya’da Yaşadığımızı biliyor muyuz? Çocukların isteklerine Büyüklerin kapıldığı, Sakınmasız paylaştığı, Güzeli, çirkin yapmakta Yarıştığı, kabalaştığı Bir gerçek değil midir? Rangoon’da Pegode Tapınağı’nda, Bir küçük çocuk Ağladı – sızladı; Kazan’dan dağıtılan aş’tan Tasına bir lokma düşmediği, Açlığını yenemediği için ağladı; Bu cılız sese kimse aldımadı.. Rangoon’da, Strand Oteli’nin salonlarında, Kuş sütünün eksik olmadğı Yüz çeşit yemekten oluşan, Çiçeklerle bezenmiş masalarda Görkemli bir şölen vardı, Büyükler en gösterişli Giysileri içinde 1979 Dünya Çocuk Yılı’nı Kutluyorlardı, Yarının sorumlularının Onuruna – mutluluğuna, Bilinçsizce, duygusuzca Kadeh kaldırıyorlardı, Kadeh tokuşturuyorlardı; Çocukları anımsadıklarını Belirleyen – sergileyen Gösterişlerden, Paylarını alıyorlardı.. Rangoon’daki Pegode Tapınağı’nda ağlayan, Giysisiz, aç, bakımsız Küçük burmalı Ve çağdaşları, Yine de kıvançlı olmalıydılar, Bilmedikleri, Adını bile işitmedikleri O güzelim yıllarını paylaşan, Onların adına Esirgemezlikte bulunan Büyükleri onurlandırmıştı sofraları, Onlar da anımsamasaydı Kendilerini Ne yapacaklardı; Hangi yüzle Suratlarına bakacaklardı? Böylesine Kapalı – karanlık Acı gerçeklerin, Önünde – arkasında Yapmacık şölenlerle – eğlencelerle Çocukları ananların, Bir kez olsun Sızlamaz mı – burkulmaz mı Burunlarının direği? Sulanmaz mı – yanmaz mı Gözlerinin bebeği?

Bu şiire çeviri ekle ·

Bu şiiri puanla

Henüz puan verilmemiş

Yıldıza dokunarak 1–10 arası puan ver

Yorumlar

Yorum yapmak için giriş yapmalısın.

Giriş yap

Bu şiire henüz yorum yapılmamış. İlk sen ol.

Sana daha iyi bir okuma deneyimi sunabilmek için sitemizde çerez kullanıyoruz. Kişisel verilerin KVKK ve GDPR kapsamında işlenir; hangi çerezlere izin verdiğini dilediğin zaman değiştirebilirsin.