Emirgan

(Yahya Kemal’e) Ulu çınar’ın altında Tükenmiş yıllar, Cennet Boğaz’da Sıram - sıram yalılar; Hepsinde de küllenmiş, Boğaziçi’nin üzerine serpilmiş Renkli - renksiz anılar var. Gelenler - gidenler, Sevinçliymiş - kederliymiş, Kim hatırlar - kim anlar? Aradan geçti uzun yıllar, 1940’lar - 1960’lar, Hepsi de bir beyaz bulutun arkasında, Eriyip kayboldular. Ulu çınar’ın altında, Üzeri çıplak masa’da, Her tarafı dökülen Bir hasır sandalye’de, Elinde demli çayı Ve de nargilesiyle. Bir dev şair yaşamakda; Ölümsüz Yahya Kemal Oturmakda burada, Zaman zaman gözleri, Karşısında uzanan, Boğazın bazan gri, Bazan da maviyle dolup - taşan Sularının, pırıltısında buğulanmakda; Hayal bahçesine dolan şiirleri, Vaniköy’den - Kanlıca’ya doğru koşmakda, Gökboşluğunca Kanatlanıp - uçmakda, Arkasından tümüyle cânım istanbul’u Kucaklamakda.. Şiirimizin Sultanı Emirgân’da, Bir yaşlı çınar’ın altında, Bir köhne masa’da, Elindeki demli çayı değil de sanki İstanbul’u yudumlamakda; Yedi tepe’nin, Ve bulutların arkasındaki Güzel anılarını, Kimseye bırakmamakda.