En Güzeli Küçükler

Her canlının Küçüğü güzeldir Ve de sevimlidir; Tüm çocuklar da Öyle değil midir? Büyüdükçe yitirdikleri Pembelikleridir-gülücükleridir, Başlarına vuran baharlarında Delikanlılık yıllarında, Yaşarlar bilinçsizliklerini... Bütün umursamazlıklarına karşın da Bilmezler-bilemezler, Nasıl yürekten sevildiklerini? .. Renkli bulutlardan Adım-adım değil, Tepetaklak yuvarlanınca yere; Yakalamak-sarılmak isterler İlk sevdiklerini Anne, baba ve kardeşlerini... Zaman zaman da Çocukluk günlerini Cıvıl-cıvıl gülücüklerini Ararlar, ararlar da; Yaklaştıklarında bulamayınca da Oyuncaklarının yitirildiği; Ya da kırıldığı günlerdeki gibi Yalnızlıklarını anımsarlar, Kendilerinden kaçarlar Ve de ağlarlar... Çocukken ağlamanın da Kuşkusuz ayrı bir tadı vardır; Büyüklerdeyse gözyaşı Tuzlu, acı ve yakıcıdır; Felaketlere-sıkıntılara Açılan kapıların ardındadır...