Yokluğun Öznesi

Bir avuç hiçmiş umutsuzluk Boşluğa uzanınca eller ve kalmayınca beklentiler Siyaha gark olurmuş gök kubbe Zifire vurgun yüzlerde durgun bir ifade Gözlerin ufkunu bürümüş duman Bet beniz kül kesmiş, gidenler geride (Tanı: Vakitsiz ölüm…) Umut denizine düştü düşecek ay Bir de laciverde konunca çiy tanesi Kendi kendine konuştuğunun farkındadır aslında “Nerden çıktı bu duvar, bu derinden terennüm” İçli bir hüzzam şarkıdır kulağında Lal olmuş dil, sükût içinde evren Usa sığmaz bir gücün çekimindedir Dönüş yok… (Tema: Bilinmez ki nenin nesi!) Oysaki masumdu kadın Sokak lambaları kadar yalnızdı cılız cüssesi. Bitap düşmüştü hayattan Bezmişti keşmekeşlikler içinde yaşamaktan. Günbatımını seyre dalmak istese de Denizsiz / densiz bir iklimin bağrındaydı yurdu Gözyaşları aktıkça, avuçlarına dolan deryalar onundu Yüzer kaybolurdu kendi içinde “Ah be kadın, yazık sana!” deseler Vuracaktı kendini dağlara Gem vurulmamış yılkı at gibi kişneyerek Kaçacaktı bilinmeyen diyarlara (Sanrı: Yokluğun öznesi… ) Makyajsız güzellik, duru bir ten Avuçlarındaki parlak çakıl taşlarının şavkı vururdu yüzüne Bazen küçük bir nokta, sanırdı ki koca bir dev çokça Aralık kapıları çarpıyordu arsız rüzgâr Kuytular soğudukça Saksılara dikilmiş taptaze beyhudeler Gamzelere de ekilirmiş meğer siyah güller Nispete gerekçe Salkımsöğüt duldasında yeşerirmiş ______________Belkiler, bir ihtimaller Tutmalı saçlarından yaşamın, savurmalı yele Mertçe / erkekçe Harmandalına vurup; asılmalı gazele Dön semazen dön! Eteklerin savruldukça Aşk dibe sürgün “Bentler umut fakiri, dizeler aç! _______ Adresi kayıp, hitapsız şiirler” Varsın Yarım kalsın!