Hasan Boğuldu

Hasan ince bir delikanlı , Ovada anasıyla yaşardı... Bağ bahçe eker dururdu , Dünyasında bir anası vardı ! Bir de atıyla arabası , Gider gelirdi pazara... Ardından ana duası , Gelmeden hiçbir nazara... Pazarda bir kıza rastladı . Obadan bir kızdı "Emine" adı... Ruhu birden bir hoş oldu , İçine bir büyük sevgi doldu... Ovalı Hasan , obalı Emine, Görmeden edemez oldu... Birkaç hafta sonu yine , Gönüller yeşerip soldu.. Hasan karar verdi Emine'ye , Annesine "seviyorum" diye... Sevgisini içten içe döktü , Emine hayaliyle önüne çöktü... Emine de Hasan'ı unutmadı , Ruhuyla kaynaştı ona... Dilinden düşmedi adı , İçin için bulaştı ona... Aşk içinde bir hoş oldular , Ailelerine açtılar sevgiyi... Bazen boşaldı bazen doldular , "Birbirimizi seviyoruz.." deyi. Sonra obanın katı kuralı , Ovalının başına dert oldu... Bu dünya durdu duralı , Ovalının başına dert oldu... Hasan'a yüklediler tuzu , Bir çuval ovadan yukarıya... Hasan'ın yetmedi gönül hızı, Yükü ağır geldi fukarıya... Emine önde Hasan ardında , Çuval omuzunda Hasan'ın... Bütün gücüyle dağa vardığında , Nefesi yüreğinde Hasan'ın... "Emine'm ben daha çıkamıyorum ! Burdan yukarı gidemem gayri..." "Ver !" dedi Emine, "ben gideyim... Unut artık beni gayri..." Hasan yüreği parça parça , "Emine'm gitme bırakıp beni... Ben nasıl unuturum seni... Ben gelemedim ! Sen gel gayri..." Dedi , inleyerek aşağı yöneldi , Emine'nin aklına töresi geldi... Bir an her şeyi atası bildi , Delicesine obasını göresi geldi... Hasan perişan yardan uçtu... Yar için yardan uçtu ! Boynunda Emine'nin atkısı , İçinde Emine'nin tutkusu... "Emine'm !..."dedi dağlar inledi. Ormanda kurtlar kuşlar dinledi... Emine'den ses yok , gitti. Hasan suya atladı boğulup yitti... Sular yuttu garip Hasan'ı , Bir yunus gibi aldı içine... Geriye atkısı kaldı bir anı , Bir yunus gibi aldı içine... Emine'ye birden ayan oldu ! Doldu Hasan bütünüyle içine... Dayanılmaz bir an oldu , Emine de sevgiyle çarpıldı yine... Aradı ..."Hasan, Hasan'ım !..."diye , Dağlar inledi , sessiz sessiz ... Hasan duysaydı "canım" diye , Sarardı bağrına sessiz sessiz ! Ovanın Hasan'ı boğuldu... Bir bahar meyvesi gibi ! Yemyeşil ince ve narin , Bir bahar meyvesi gibi... Emine çıldırdı birden , Gözü açıldı gördü her şeyi... Hasan yoktu kayboldu birden , Gönlü açıldı gördü her şeyi !... Hasan sessiz, Hasan yok ! Emine de astı kendine... Artık ! töre , artık yasa yok... Emine de astı kendini... Töreler yasalar durdu... Bu acıya dağ taş kudurdu ! Bir insan için böyle mi olurdu ? Bu acıya dağ taş kudurdu ! Hasan bir töreye boğuldu... Suyun derenin suçu yok ! Emine de bir töreye boğuldu ! Suyun derenin bir suçu yok... Boş dünya bomboş kalsın ! Sevenler neden böyle olsun... Bırakın herkes muradın alsın , Sevenler neden böyle olsun ? Artık ! ne ova ne de oba , Neye yarar bir töre çaba ? İşler gelmeyince hesaba , Sevenler neden böyle olsun ? Dağlar ses verin yiğitçe !... Sular akın oyarcasına... Daha nasıl olur öğütçe, Sevenler neden böyle olsun ?... İnce Hasan'ım , güzel Emine ! Derdim artıyor andıkca yine... Sizleri yaşıyor sandıkca yine , Sevenler neden böyle olsun ?... 20 Ocak 2002 - Ankara.