شمارهٔ ۱۰

سوی تهران خویش را از اصفهان آورده ام یا که از گلخن مکان در گلستان آورده ام یا که از دارالحوادث بار رحلت بسته ام رخت هستی جانب دارالامان آورده ام یا که گویی از بلای زاهدان جان برده ام نیم جانی بر در پیر مغان آورده ام راست گویم داشتم یک چند در دوزخ مقام وین زمان جا در بهشت جاودان آورده ام جنت از قهر شه ار دوزخ شود نبود عجب نه به تهمت این مثل بر اسفهان آورده ام قهر شاه است آنچه او را نام دوزخ کرده ام لطف شاه است آنچه نام او را جنان آورده ام شاه گردون مرتبت فتحعلی شه آنکه من از نخستین تا زبان اندر دهان آورده ام نیست جز حرف مدیحش بر زبانم گوییا مدح او آموخته آنگه زبان آورده ام دوش دیدم چرخ را می گفت با سیارگان خویش را در سایه آن آستان آورده ام گفت کیوان قدر من بالاتر آمد زآن که من روز و شب خود را بر آن در پاسبان آورده ام مشتری گفتا سعادت آنچه اندر قرن هاست دوستانش را قرین در یک قران آورده ام گفت مریخ از کمال آسمان تیر بلا هرچه آید دشمنانش را نشان آورده ام مهر گفتا روزها در سایه رایش شدم این همه نور و ضیا از فیض آن آورده ام زهره گفتا بودم اندر بزمش از خنیاگران چند روزی بخت بد در آسمان آورده ام گفت مه گویم چرا گاهی هلالم گاه بدر خلق را تا چند ازین ره در گمان آورده ام تا به بزم ار کنم گه ساغری گاهی دفی خویش را گاهی چنین گاهی چنان آورده ام با عطارد گفتم از کلکش نداری شرم گفت پس چرا مهر خموشی بر زبان آورده ام گفت عنصر با فلک الفخر لی لا لک که من زامتزاجی این چنین صاحب قران آورده ام ناگه از فوج ملک بانگی بر آمد کای گروه تا به کی گویید این آورده آن آورده ام گفت حق کاو را برای مظهر اسماء خویش از فراز لامکان سوی مکان آورده ام شهریارا زیبدت گویی اگر از عزم خویش ترجمان سر لوح کن فکان آورده ام بار گاهت را سزد الحق که گوید گاه بار بر زمین از خویش پیدا آسمان آورده ام تا بسوزم زآتش رشک آفتاب چرخ را آفتاب طلعت شاه جهان آورده ام چرخ بهر حل و عقد آورد اگر سیارگان من دبیران شه گیتی ستان آورده ام آسمان را هر طرف خیلی اگر از انجم است من سپاه بیکران از هر کران آورده ام از هجوم سرکشان ز آمدشد گردن کشان راه این درگاه را چون کهکشان آورده ام خسروا عمری به سر سودای این در داشتم تا نگوید کس کز این سودا زیان آورده ام بندگان را قابل خدمت نبودم خویش را با هزار امید در سلک سگان آورده ام کی بود یا رب فرستم مژده سوی اصفهان کز عنایات شه این آورده آن آورده ام خستگان را مرهم از داروی لطفش کرده ام مجرمان را از خط عفوش امان آورده ام ابر آزاری ست عفو شه گلستان اصفهان ابر آزاری به طرف گلستان آورده ام لطف شه خورشید تابان اصفهان کان گهر تابش خورشید تابان سوی کان آورده ام گر مسیح از باد و خضر از آب بخشیدی حیات من ز خاک پای شه بر مرده جان آورده ام جرم های بی نهایت عفوهای بی شمار بر در شاه جهان این برده آن آورده ام کامکارا آسمان با بخت تو گوید مرنج یک دو روز از دشمنت را کامران آورده ام آفتاب دولتت اول فروزان کرده ام پس چو شمع صبحگاهش در میان آورده ام تا به دوران تو هرکس باز داند قدر خویش این شگفتی ها برای امتحان آورده ام دولتت را با ابد پیوند الفت داده ام مدتت را با نهایت سرگران آورده ام هر زمان بادا خطابت از قضا کای شهریار بلعجب نقشی به دورانت عیان آورده ام دوستت را گرچه در می زعفران افکنده ام عارضش را همچو شاخ ارغوان آورده ام دشمنت را گرچه هردم خون به ساغر کرده ام چهره اش را همچو برگ زعفران آورده ام باشد ار انصاف کس عیبم نگوید زین که من هم مکرر قافیه هم شایگان آورده ام هست این نظمی که گوید انوری از افتخار این قصیده از برای امتحان آورده ام