شمارهٔ ۱۰۳

شادمان غمزده و غمزدگان دلشادند غم و شادی جهان بین که چه بی بنیادند این جهان خود صوری مؤتلف از ابعاد است یا طبایع که همی مجتمع از اضدادند گر بپایند چه شادی و نپایند چه غم خنک آنان که ازین شادی و غم آزادند این من غمزده ام کز قبل روضه ی توس دری از عرصه ی محشر برخم بگشادند کرده های من سرگشته بالواح هوس نقش بستند و به پیش نظرم بنهادند سر بسر خواندم و دیدم بسیهکاری خویش سیه آن دم که باین بخت سیاهم زادند چاک کردند زبان خاک فشاندند بچشم لیک پنهان نظری جانب دل بگشادند کام دل جستم و کردند براتیم دلی سوی درگاه شهم باز حوالت دادند اینک این فرق من و خاک در شاه نشاط مخزن مارو گل و خار قرین افتادند