شمارهٔ ۱۴۳

زلف بر پا فکنده از سر ناز ما گرفتار این شبان دراز نظری داشت با نظر بازان لعبت شوخ و شاهد طناز سپر از دیده بایدش آورد هر که از غمزه گشت تیرانداز منع عاشق توان ز شاهد لیک حذر از شاهدان عاشقباز این تذروان شوخ چشم دلیر جلوه آرند در گذر گه باز گرچه از دوست هر چه هست نکوست ستم و لطف و خواری و اعزاز جور بر بندگان روا نمود خاصه در عهد شاه بنده نواز بنهایت حدیث ما نرسید که ملالت رسیدت از آغاز را ز ما بود آنکه در عالم ماند در پرده با دو سد غماز راز دار جهانیان خاکست خاک گشتیم و ماند در دل راز این پریشان سخن ز نظم نشاط گر قبول شهنشه افتد باز شکر و شعرش آورند نثار توتی از هند و سعدی از شیراز