شمارهٔ ۲۵۵

بهزار نامه دارم ز تو حسرت جوابی سر لطف اگر نداری چه کم آخر از عتابی من و دامن خیالت که نه روز داند از شب نه وصالی از فراقی نه حضوری از غیابی بخیال روی و زلف تو شبم خوش است و خواهم که نه سر زند دگر صبح و نه پر زند غرابی اگرم ملول خواهی تو چه بهتر از ملالت وگرم خراب سازی تو چه خوش تر از خرابی بیکی نگاهش ای دیده بسوختی و نبود خبرت از آتش دل که تو روز و شب درآبی همه بندگان جاهل همه چاکران غافل سزدار خطا نگیری تو که ملهم الصوابی بنظاره ی عنایت چه ثواب و چه گناهی بشماره ی ارادت چه عطا و چه عتابی اثر از شب وصال تو نماند از جمالت که ز هر دری درآیی تو برآید آفتابی