شمارهٔ ۲۷۲

یک بار نخواندند و نگفتند کجایی تا چند توان رفتن تا خوانده بجایی ترسم ز خرابی دل ای دوست که گویند این خانه نبودست در آن خانه خدایی تا غیر شود شاد ز آزردگی من دانسته زمن پرسی کازرده چرایی بر هر که ستم رفت بباید کرمی کرد شادم که بجز من نکند دوست جفایی سر گشته شتابان ز پیت تا بکی این خلق بگذار بگوییم که در خانه ی مایی این وادی عشق است نه جولانگه شاهان اینجاست که بخشند شهی را بگدایی هر کس بمراد دل خود شاد بچیزیست ماییم و غم یارخدایا تو گوایی ما را طمعی از تو جز این نیست که رویت از دور ببینیم و بگوییم دعایی چندان که ملولی ز نشاط او زتو خرسند جز مهر خطایی نه و جز جور عطایی