شمارهٔ ۲۸

این منم کاینسان خجل از خاک توس میبرندم ای دریغ و ای فسوس بیخود و درمانده و سرگشته ام خشک لب از طرف جو برگشته ام هر کسی کز طرف جو کامی گرفت بر مراد کام خود جامی گرفت در خور جامی نیامد کام من لایق سنگی نشد هم جام من شرح اوصاف گلم رهزن شده لیک بسته چشم و در گلشن شده بازگشته از گلستان خوار و زار خود چه یابد کور از گل غیر خار گشته یوسف را خریدار از کلاف رانده با رخش اسب چوبین در مصاف کیستم من رهروی بی راحله کیستم من واپسی از قافله بنده ای در کار خود درمانده ای از در صاحب به خواری رانده ای بنده بیشرم و گستاخ و جسور با که آوخ با خداوندی غیور مستمندی خسته مسکینی غریب از صلای عام سلطان بی نصیب