شمارهٔ ۲۸۴

سقی من وابل لامن طلالی بوادی الطف ار باع المعالی خوشا و خرما روزی که بینم مطایا ناتساق الی الرحالی فهل لی ناقة الاغرامی و هل لی رخله الا ابتهالی پرستاران پی درمان دردم سکونی لیس الا فی ارتحالی طبیبان خسته از تدبیر رنجم دوایی من عقام لا عضالی قفس را رخنه ها افتاده بر تن تو نیز ای مرغ جان بگشای بالی خلیلی خلنی حتی اموتا چه سود از زندگی غیر از وبالی حیات جاودان جوییم خوش تر فلایبقی لک الدنیا و لالی هوس ها در سر افتادست از تن عقود فی شکال من جبالی دریغا عقل ها مغلوب نفس است و قد تعلو النساء علی الرجالی خیال نیکوان باری نکوتر چو عالم نیست یکسر جز خیالی نشاط از طعن بی دردان میندیش معالی العز مختلف المعالی