شمارهٔ ۲۹

صبح است و بهار است و گل و نقل و نبید است ساقی قد و شاهد می و نی ناله کشیده ست صبح از طرف مشرق و سرو از کنف جوی وان سبزه خط زان لب دلجوی دمیده ست زاغ از قبل شاخ خزیده ست به کنجی وان خال سیه نیز به رخ گوشه گزیده ست بر روی تو گل دیده و در کوی تو گلبن کاین دست به سر بر زده آن جامه دریده ست ما را طمعی هست ولی زان لب شیرین حلوا به کسی ده که محبت نچشیده ست گل بر سر آن زن که به گلزار محبت خاریش به پا از غم یاری نخلیده ست تشریف سرم پای تو بس خلعت دیبا زیبا بود آنرا که گریبان ندریده ست غافل گذرد عمر نشاط از تو و روزی این رشته ببینی که به ناگاه بریده ست زنهار به غفلت مبر ایام که ناگاه تا در نگری زین قفس این مرغ پریده ست