شمارهٔ ۷

محفل عشقش چو می آراستند اول از بیگانگان پیراستند ساقی آنگه باده در گردش فکند باده ها در سینه ها آتش فکند باده شوق انجمن افروز شد آتش می باز عالم سوز شد دست جذبه دامن جان ها گرفت اشک حیرت راه دامان ها گرفت آسمان ها و زمین ها سرخوشند کز حریفان همان بزم خوشند از یکی جرعه زمین سرمست شد هم ز پا افتاد و هم از دست شد مست افتاده ست از خود بی خبر نی شناسد سر ز پا نی پا ز سر طاقت چرخ از زمین چون بیش بود در بساط قرب هم زان پیش بود دورها خورده ست و اکنون سرخوش است از پی دور دگر در گردش است شخص انسان کز همه کامل تر است ذات او را لطف حق شامل تر است جرعه ها نوشیده و پیمانه ها جرعه نه پیمانه نه خمخانه ها نشیه می کرده نه در وی به روز آگهی او را نه از مستی هنوز جنبش گردون و آرام زمین گشته در شخص وجود او ضمین گر بجنبد عرش فرش راه اوست از حد امکان برون خرگاه اوست ور گراید سوی تمکین رای خود کوه کی جنباندش از جای خود