Vatan Yarası

Karanlık bir sokak Ve sokağı dolduran bir melodi Yavaş yavaş yürüyorum Ölümü bekler gibi Birden bizim oralardan Başlıyor bir türkü Isınıyorum, sıcacık oluyorum Dudaklarım hakim olamıyor kendine Söylemeye başlıyor efkar ile Dudaklar söyledikçe Gözler ağlıyor Durduramıyorum ikisini de Yüreğim isyan ediyor Özlüyorum vatanımı, özlüyorum Ayrı bırakılmak zorunda olduğum Onun için çalışıp çırpınamadığım Akşamları arkadaşlarla meyhaneye gidip Adına türküler yakamadığım Her gün için lanet ediyorum Süzülüyor yaşlar yanaklarımdan Babam geliyor aklıma “erkek adam ağlar mı hiç” Ağlar ya baba Havasını teneffüs edemediğim Sokaklarında avarece dolaşamadığım Ona kendimi adayıp onsuz kaldığım Yurdum için ağlıyorum. Karanlık bir sokakta Oturuyorum soğuk kaldırım taşına Nerde hata yaptığımı düşünüyorum Belki de çok sevmemeliydi vatanını Onun için feda etmemeliydi kendini Hayır olamaz! Yıllarca savaştığım düşüncelere yenilemem şimdi Yıllar geçecek unutulacak her şey belki Ama bu acı unutulur mu hiç Özlüyorum anamın böreğini İş yerinde içtiğim ıhlamur çayını Sokaklarında top oynayan çocukları... Soğuk kaldırım taşı musalla taşı oluyor adeta Yığılıveriyorum oraya. Karanlık bir sokakta Bu ülkenin olmayan insanlarından Biri daha ölecek belki Vatanından uzakta. Sırf bu yüzden topluyorum kendimi Ölüme direniyorum. Kendi topraklarıma gömülmek istiyorum. Ölüme direniyorum Kalkıyorum ayağa Yavaş yavaş yürümeye başlıyorum Bu ülkenin karanlık ve soğuk sokaklarında Yapay insanları içine karışıyorum. Bizim oralardan bir türkü Gurbette, yalnız, içli Kayboluyor bu insanlar arasında Benim kaybolduğum gibi...