Ardıç Gölgesi İlk Düş..

Hatırladığım; ilk düşüm, çocukluğum; bizim dediğim…. O hep uzak diyarlarda yağız atların zorlandığı tırmanışla eriştiğim dağda eşeli kaldı. kaş denilen o düz yüksek ovada yalnız bir ardıç ağacı vardı.. altında iki iri taş.. çocuktum, ilk aşk masalı düşümü o yerde kurmuştum iki taşı bir aşka mezar yaparken kız ve oğlana, şimdi hatırlamadığım adlar koymuştum bilmiyordum Aslı ile Keremi duymamıştım Ferhat ile Şirini. aşk efsanesini rüzgarın dallarını eğdiği ardıç ağacının yapraklarından dinliyordum.. ve o iki taş.. hissettiriyordu bir şeyler anlatıyordu o ağaç duyulmalı,görülmeliydi bir bakışta koruyan saklayan meydan okuyan tavrıyla "ben bu boşluğun ve aşkın gömülmezinin tek bekçisiyim der gibi bir ardıç ağacı. o küçük parmaklarımla eşeliyordum toprağı iki güzel yüz görmek için.. yada; onlara,. yükselen güneşi göstermek içindi belki.. ulaşma çabam bilmiyorum. ardıç gölgesinde uyumam için bırakılmıştım oysa..! ne çok uyanıkmışım o çocuk kalbimle hayata sonrasında, zaman uykularına yatmışım.. ölü topraklı uyumalara düş -müş yaşam… tutamadan aşkı olan akşam