Ad(sız) Yol

Saçlarını güneşlediğin kız çocuğunun düşmüyor yola gölgesi, adını vermiyor yol gece sahradan da Mecnun bölüyor düşlerinde yalnızlığın diş izleri, mayıs çiçeklerini örüyor duvarları, ipten merdivenler çıkan huruf /dilsizliğim harç Yoğruluyor her yaprakta kınanın mayası bir gecede avuçlarım nar rengi bir gecede kemiriyor körpe gelincikler bohçadaki adaleti /gelinliğim, intihar saatime emanet uğurlanırken şiire küçüldü işaret parmağımda yol saydım yedi beşik, yedi kök, yedi çile ip Yetişti adına benden önce öç. siyahtan önce koştu pencereme yüzük bütün zarflar iç içe -ilk yemin incire kuruturken mürekkebimi, aş dediğin ateş karıncalanıp buz kesen ellerim oluyor naza bilenen. Hüznün öğesi kirpiklerime yürü desen de kalabalık bir ordu gibi çalkanıyor ağzımda yol. -ikinci yemin zeytine bir kız çocuğu daha unuturken adını ezberinden kaç ağaç geçtiyse kırık bir dal, kırık bir kol kırık bir cevap ruhunun tenhalığına sığınan /Tanrıda cezan, yola kambur ad -son yemin tine Çözülüyor kelebek kanatlarına saçlarım büyütüyor gölgeden evleri boşluktan pencerem yeminleri tartan günahınsa gülümsüyor kukladan bebekler ardın sıra gelen can elması(m)