İnsan Böyle De Yaşar Belki!

İnsan böyle de yaşar belki... Günler, kekremsi bir tat. Yağarken içindeki baharlara asit yağmurları Yakar pembe sevinçleri hayat.. Siler evrenden olanca rengi Bildiği tek renk kalır kara Ve hazırdır yürek tufanlara. İnsan, böyle de yaşar belki Yaşarken insanca çaresizliğini Kıran kırana yitikliğini... Çıkmazıysa kuytu yalnızlığı Susmuşsa sinesinde davul -zurna sesleri Beklemeyi gelin etmiştir diyarlara Ah... O vuslat dedikleri..nedir ki? Ne değildir ki yada..? Böylede yaşarmış insan.. Zahir sancısıyla Saklanırken kendi darasına ufalandığınca Unuturmuş bilmeleri bir yerlerde Atardamarında atan yaşamışlığın Pıhtılaşmış izleri siperlerde İnsan böyle de yaşar belki! Martılar üşüşsün ister bir akşam üstü. Sevmek mi emek, Emek mi sevmek.. diye düşünmeden Verir sadakasını tebessümlerinin Ve umar yalnızca.. Kanat çırptıkça martılar...umar Serinletir diye içini Parmak hesabı sayarken bir! , iki! Üç'e varamadan tıkar boğazını İdam sözcüklü ferman akıbeti Ayrılıktır elde kalan, Yoktur artık yâr dediği can bildiği Çatık çehre takvimlerle çarpılmak var Nisanlara dönmek yok Vakit eylülse Eylülce ölmek şimdi. Böyle yaşarken insan Öder şaşkınlığının bedelini.. Bu devranca nizam Çarmıha gererken değerlerini Her şafak- eşittir- bir akşam Hesabına kalan. Ve, Yakan içini her akşam Hey hayat! ... Ve aşk! Dimağımdan damağıma Kara duttan kekremsi tat.. Böyle de yaşarmış insan... Şaşkınlaşarak... Böyle de Heyhat! !