Kirli Gömlek

yiğidim yiğit olmasına ya yanık türkülere vurmayın beni tutuşur dizelerim sonra herbiri yıldız kenti halinde kardeş yıldızlar anamız birdir aynı sevdaya yalınkılıç soyunduk işte yatıyoruz gece içinde zindan içinde acılardan söz etmezdim annem düşmeseydi usuma yıl yıl üstüne bindi de öpemedim elime benzeyen elini annemin geceleri inen sezsizlik umarsız açan eski yaradır işte gene yükseldi duvarlar etme gözlerim koru kendini ayıklasam dizelerimden acıyı ölümü şu duvarların nemini kirli gömleğimi kokluyormuş annem koklasın şiirimi sıcak bir ekmek gibi ocak-nisan 1982