Hoca

Değil mi ya bu sütun-ı cehil dinin direği? Oyuklarındaki baykuş fecia köstebeği, Verir başında da emvât-ı muzlime telkin, Mezar-i kahr u elemden haraç alır bu lâin. Peder açıkta kalır, ya filSne validenin Niçin muzaf ederek ismini sorar ve derin. Düşünceler doğuran bu, bu bilmece, bil ki Saçar bütün safahatiyle aşk-ı müştereki. Bu râz-ı mübhemi tahlile hâme-i Neyzen, Çalıştı şöylece Ferda-yı Vahdet izlerken. Ölen ki mader-i maluma müstenit lâkin Peder gelince zekâ irkilir, zekâ bu derin. Karanlığa adım atmak için biraz düşünür; Olur ya şüphe değil mi? Bu zanla his dövüşür. Bu perde, perde-i evvel, serâir-i nisvân Kolayca halledilir sandı birtakım izân. Muhakkak addedilirse bu felsefe yetişir. Bu şüphe şeyn-i asaletle gâliben didişir. Yeter bu iğne tevarüsle müftehir herife, Muin olur bu şırınga zunûn-ı muhtelife. Hoca, Evet, bu şer’-i şerifin yosunlu engereği, Zulümle, gamla kazılmış mezarların küreği, Mesabesindeki kanlı diliyle kizb-i sarih, Döker damarlara kubh-ı nifak eder telkih. Bunun elinde nikâh, akd ü içtimaiyat, Vatanda işte bu elde bütün hayat, ü memat. Bu el, o el ki bütün irtibat-ı nesviyyet Bununla zar u perişan edilmiş, ulviyet. Kadınlığın, o zavallı olan samiminde, Yatar, fakat ne yapar ki girîve-i dinde. On üç yaşında olan bir kızı nikâh ederek Alır ve kendisi altmış yaşındadır, bu eşek. İmam değil mi ya? Bunlar şeriat icabı, Mahallede ileri kim geğirse ahbabı. Düğün, filan gibi şeyler o anda tayyolunur, Mesârifin kapısında zebaniler bulunur. Vaty: Bu lafz -ı fazahat-şikâf-i istifraş, Sübut-ı emr-i tahakkuk ve cebr ta be-tıraş. Tılâ: Mekasıt-ı tahri-i cezbe-i şehvet Duhul-i gui ile lerziş-i nümâ-yi zevciyet. Zina: Kebuter-i aşkın kanatlarındaki ruh, Samiın-i halede bir çift gönül, fakat mecruh. Zinâta: Zevce olursa livâta-i suğrâ, Tasarrufunda beis yokmuş olmasaydı eza. Livâta bahsine ait kurun-ı ülâdan Bu âna dek yazılan her kitab-ı hazz-efşan, Yatakların başucunda durur, edille olur, Fazâyihi iyi tatbik için mecelle olur. O kız, bu cife-i mat’unenin soluklarını Yutar, bu cife de yırtar bekâretin zarını. ...er, ...er ve doyunca bıkar, boşar yeniden, İkinci bir kız alır, çünkü bunca hicret eden Garib ü bîkes ü avare, serseri dolaşan, Zavallı aileler var, hükümetin bir an Muhacirini düşünmek için zamanı mı var? Elinde bunları iskân için mekânı mı var? Aziz ü müntekimin siz bakin ki hikmetine, Bütün Emâkin-i mîriyye yandı haşyetine Aceb birinci, ikinci, beşinci, yirminci, Hu kızların, bütün ahlak u ruhuna münci Olan imamla bu kumpanya halkına sorsak, Desek ki: Şer’-i şerifin evâmiri ile yasak. Haram olan şu zina-haneler ki şimdi açık, Bu sâhibat-ı şeref içlerinde kalbi kırık, Zavallı, barkı dağılmış olanların birine Sorun, imam eli değmiş mi çile defterine? Zeker be-dest-i salâbet, vuzuh-ı şer’-i şerif, Geğirtilerle ...er, din yolunda eşşek herif. Cebindeki mühürün her basıldığı evrak, Eder o haneyi manen zeval ile ihrak. Domuz yanında onun bir İmam Birgivi'dir, Bütün şu âlem-i İslam için bela dividir. Domuz, yutunca götünden yutar dökülse boku Günah olur diye toplar, bütün tıkar bucuku. Tıp Fakültesi Hastanesi, Haydarpaşa 12.01.1337