Noktadan Sonra

Ufk-ı feyfa-yı tahayyürde zekâ, Kalbolur hîçiye bir kerre daha. Hîçi-i hîçîde zerrât-ı esir, Zat-ı aşka getirirler tekbir. Mahz-ı kül lâyetenahiyyette Eder ibda’-ı vücuda secde. Aks eder saye-i ibda’-ı vücud: Mabed i'ı abd ü ibadet, mabud. Bu dönüşte bütün ebvab-ı zekâ Açılır kalb-i selime ve daha. Buradan hatve-i ülâyı atar, Acz ü hayret, şu avâlim, âsâr. Hep olur bunca hayal ü rüya, Varlığın dalgalarıyla derya. Varla yok mezcolarak birbirine Dest-i kudret ile yerli yerine. Zevk-i berceste olup konmuştur. Her nazar bin eser-i hikmet okur. Saki-i bezm-i huzuzât-i ledüıı, Şu zuhurat ile peymane-i Kün, Sunuyor ka’r-ı rek-i eşyaya, Ruh-ı cerâm-ı ebed-peymâya, Döküyor meylerini cam-ı ezel, Ebedin ağzına bin müstakbel. Mest olur hâli deraguş ederek Fasl-ı vuslatte solunca bu çiçek. Atıyor mazi-i hîçîye cihan, Durmaz avare tabiat, ezmân. Bu destigâh-ı tabiat, bu mensec-i âsâr, Bu hadisat-ı tecelli meşiyyet-i edvar. Şuûn-ı perde-i hikmet, dokur haîâyadan, Şu mevcelerle münakkaş sutûh-ı deryadan. Kurun-ı lâyetenahi içinde maziden, Hayal ü farz u hakikat yolunda fenle gezer. Zunûn-ı müsbet ü menfi delâil ü âsâr, Şu destanı okur ki şu pür-hurûş enhâr. Akar ezellerin aşkıyla makber-i ebede, Rücu eder reh-i deycûr-ı haybet-i samede. Mükevvenatm içinde şu arz-ı zerre-misal, Deha-yı mutlaka tarih-i hilkati icmal. Eder ve der ki: “Serâir saçan harabemden, Şüun-ı maziye ait olan kitabemden Hulasa-i medeniyyet şudur ki nev’-i beşer, Zekâ-yı mutlak-ı icadı kanlı bir mahşer.” İçinde boğmak için rîsmân-ı edyanla, Belaya, fitneye şahit yalancı imanla Olanca kuvvetini sarfedip de uğraşmış; Zılal-ı nur-ı hakikat bu körlüğe şaşmış. Dilindeki hezeyanla fecia köstebeği, Peri-i aşka cinayet yolunda her emeği. Maâbidin eşiğinde heder edip bilemiş, Ve zağlanan bu satırlarla saltanat dilemiş. Bu saltanat, üfürüklenmiş üç buçuk tacın Şu kanlı zıll-i zelilinde zulm ü târâcm. Boğazlamış bütün efkâr-ı hikmet-âsârı, Boğar sahâif-i tarihi kanlı enhârı. Bu iftirâs-i muannid, bu nâhun-ı zillet, İçinde parçalanan her düşünce, her millet. Bu içtiği ağunun verdiği öğürtüleri, Kulaklarında nedamet çakan gürültüleri. Kusar hurafe-i dinle maâbid-i vehme, Yeter bu şeyn-i müebbed şu çehre-i zulme. 18.01.1337 Tıp Fakültesi Hastanesi, Haydarpaşa