Öz Duygum

Zat-ı sultan-ı beka, yani meânî hüsrevî, Saz ve söz ahengin etmiş aşka burhan-ı kavi. Ben ezel sermestiyim, meydanım arş-ı müstevî, Aksedince gönlüme şems-i hakikat Pertevî Meyde Bektaşî göründüm neyde oldum Mevlevî. Nurı hüsnün, nâr-ı aşkın şemine pervane var, Ömrümü vakfeyledim, birdir bana mehd ü mezar Varsa kalmış sırr-ı hilkatten yegâne yadigâr İşve-i ney, neşve-i mey etti gönlümde karar Gûş edince bezm-i vahdette rumuz-ı Bişnevî. Hubb-ı Haydar bu tarikin hem sonu, hem başıdır Cavidan ü Mesnevî, misbah-ı şule-pâşıdır Suret-i manada Hîinkâreyn sır kardaşıdır, Meşrebim Molla-yı Rumî, mezhebim Bektaşîdir, Ta ezelden yandı dilde bu çerağ-ı manevi. Rişte-i ömrüm rebab-ı cismimin evtarıdır, Her rek-i can perde dest-i hecr, bestegârıdır, Zahm-ı sinem laledir gözyaşlarını enhârıdır, Hamse-i Âl-i Abâ esrarının gülzarıdır, Bu iki nurun tecellası ile gönlüm evi. Olmadım meftunu malın, rütbenin, sim ü zerin. Zevki, şevki neyle meydir rind-i azade-serin Dest-i cü dundan çekip kallaviyi Peygamber'in Mazhar oldun feyzine Neyzen Cenab-ı Hay der’in, Kilk-i irfan-ı beyanın yazdı bu şi’r-i nevî. 1915