Peri-i Sanat

Muhaîledât-ı hayatın içinde en parlak Güneş, şu kubbenin altında şule-i ahlak. Saçan bedayi-i sanat ki mabed-i hissin Birer eizzesidir her nigâh-i takdisin. O abidât-ı sevânih önünde pür-heyecan, Kalışlarında geçen her dakıka-i iman. Birer asır doğurur, incizâb-ı aşkından Bulur bu nur ile râh-ı hakikati vicdan. Fakat bu hâhiş-i sa’yin önünde nevmidi Serâb-ı hâsiresi, bir ukab-ı tehdidi. Dikenli bir uçurumdan kederle fırlatarak Yanan o şule-i eşvâkı söndürür mutlak. Bu intifa-yı küdüret bu zıll-i vehm ü kelâl, Kaçar eizze-i sanattan orda sen derhal Muhalledât-ı hayatın içinde üç yaprak Çevir, Rübâthi Şikeste teranesinden ufak, Büyük, derin yazılardan o nuru istihsal Edersin artık o anda söner leyal-i melal. Söner leyal-i melal’i nasılsa ağzımdan Kaçırdım amma melalin karanlığı her an Değil midir beşerin sinesinde bir deycûr, Değil midir beşeriyet melal ile mestur? Ölüm, şu hiss-i tefânî, bu nur-ı endişe, Uyun-ı kibr ü gurura kederle tahrişe Temayül etmemiş olsaydı, sanat-ı ibda, Bu rütbe parlayamazdı; hakikat-ı ismâ, İrâe etmeye bir sahne-i deha lazım, Zekâ o sahneden olsun bu hikmete azim. Deyip de başlamış erbab-ı sanatın kalemi Kâğıtta, taşta diriltmiş bu hiss-i muhteremi. Ağaçta, taşta belagat, bedayi ü ihsas, Terane, girye, tedai, kaziyelerle kıyas Ki cezr ü meddile cûşa gelir de bî-hareket, Önünde bade-i ibretle mest olur hayret. Hayali ayn-i hakikat eder, hakikati hiç, Belayı saltanat eyler, cevahiri kerpiç. Tuyûf-ı tâiri, hükm-i kader kadar sabit, Sufûf-ı ceng ü cidali ebed gibi sakit. Ölen duhûr-i esatir içinde ervahın Dolaştığı görülür, canlanıp da eşbahın Hayat-ı muzlimin altında hep hurafâta Mümessil olduğu meşhud olur, hayalâta Bu his, bu ruh u zekâ hep teessürat-ı elim İçer bu bade-i şi’r ü füsunu zevk-i samîm. Bu bade, bade-i muciz, bu hazz-ı ruhanî İlelebet kalacaktır, bütün cihan fani Olur, fakat bu bedayi kitab-ı hikmettir, Bu neşve-i ebediyet şu şekl-i sanattır. 08.01.1337 Tıp Fakültesi Hastanesi, Haydarpaşa