بخش ۴۸ - آگهی خسرو از مرگ بهرام چوبین

چو شاهنشاه صبح آمد بر اورنگ سپاه روم زد بر لشگر زنگ برآمد یوسفی نارنج در دست ترنج مه زلیخاوار بشکست شد از چشم فلک نیرنگ سازی گشاد ابروی ها در دل نوازی در پیروزه گون گنبد گشادند به پیروزی جهان را مژده دادند زمانه ایمن از غوغا و فریاد زمین آسوده از تشنیع و بیداد به فال فرخ و پیرایه نو نهاده خسروانی تخت خسرو سراپرده به سدره سر کشیده سماطینی به گردون بر کشیده ستاده قیصر و خاقان و فغفور یک آماج از بساط پیش گه دور به هر گوشه مهیا کرده جایی بر او زانو زده کشورخدایی طرف داران که صف در صف کشیدند ز هیبت پشت پای خویش دیدند کسی کش در دل آمد سر بریدن نیارست از سیاست باز دیدن ز بس گوهر کمرهای شب افروز در گستاخ بینی بسته بر روز قبا بسته کمرداران چون پیل کمربندی زده مقدار ده میل در آن صف که آتش از بیم آب گشتی سخن گر زر بدی سیماب گشتی نشسته خسرو پرویز بر تخت جوان فر و جوان طبع و جوان بخت دو رویه گرد تخت پادشاییش کشیده صف غلامان سراییش ز خاموشی در آن زرینه پرگار شده نقش غلامان نقش دیوار زمین را زیر تخت آرام داده به رسم خاص بار عام داده به فتح الباب دولت بامدادان ز در پیکی در آمد سخت شادان زمین بوسید و گفتا شادمان باش همیشه در جهان شاه جهان باش تو زرین بهره باش از تخت زرین که چوبین بهره شد بهرام چوبین نشاط از خانه چوبین برون تاخت که چوبین خانه از دشمن بپرداخت شهنشاه از دل سنگین ایام مثل زد بر تن چوبین بهرام که تا بر ما زمانه چوب زن بود فلک چوبک زن چوبینه تن بود چو چوب دولت ما شد برآور مه چوبینه چوبین شد به خاور نه این بهرام اگر بهرام گور است سرانجام از جهانش بهره گور است اگر بهرام گوری رفت ازین دام بیا تا بنگری صد گور بهرام جهان تا در جهان یاریش می کرد تمنای جهان داریش می کرد کجا آن شیر کز شمشیرگیری چو مستان کرد با ما شیرگیری کجا آن تیغ که آتش در جهان زد تپانچه بر درفش کاویان زد بسا فرزانه را کاو شیرزاد است فریب خاکیان بر باد داده است بسا گرگ جوان کز روبه پیر به افسون بسته شد در دام نخجیر از آن بر گرگ روبه راست شاهی که روبه دام بیند گرگ ماهی بسا شه کز فریب یافه گویان خصومت را شود بی وقت جویان سرانجام از شتاب خام تدبیر به جای پرنیان بر دل نهد تیر ز مغروری کلاه از سر شود دور مبادا کس به زور خویش مغرور چراغ ار چه ز روغن نور گیرد بسا باشد که از روغن بمیرد خورش ها را نمک رو تازه دارد نمک باید که نیز اندازه دارد مخور چندان که خرما خار گردد گوارش در دهن مردار گردد چنان خور کز ضرورت های حالت حرام دیگران باشد حلالت مقیمی را که این دروازه باید غم و شادیش را اندازه باید مجو بالاتر از دوران خود جای مکش بیش از گلیم خویشتن پای چو دریا بر مزن موجی که داری مپر بالاتر از اوجی که داری به قدر شغل خود باید زدن لاف که زردوزی نداند بوریاباف چه نیکو داستانی زد هنرمند هلیله با هلیله قند با قند نه فرخ شد نهاد نو نهادن ره و رسم کهن بر باد دادن به قندیل قدیمان در زدن سنگ به کالای یتیمان بر زدن چنگ هر آن کاو کشت تخمی کشته بر داد نه من گفتم که دانه زو خبر داد نه هر تخمی درختی راست روید نه هر رودی سرودی راست گوید به سرهنگی حمایل کردن تیغ بسا مه را که پوشد چهره در میغ تو خون ریزی مبین کاو شیر گیرد که خونش گیرد ار چه دیر گیرد از این ابلق سوار نیم زنگی که در زیر ابلقی دارد دو رنگی مباش ایمن که با خوی پلنگ است کجا یک دل شود آخر دو رنگ است ستم در مذهب دولت روا نیست که دولت با ستم گار آشنا نیست خری در کاه دان افتاد نآگاه نگویم وای بر خر وای بر کاه مگس بر خوان حلوا کی کند پشت به انجیری غرابی چون توان کشت به سیم دیگران زرین مکن کاخ کزین دین رخنه گردد کیسه سوراخ نگه دار اندرین آشفته بازار کدین گازر از نارنج عطار مشو خامش چو کار افتد به زاری که باشد خامشی نوعی ز خواری شنیدستم که در زنجیر عامان یکی بوده ست ازین آشفته نامان چو با او ساختی نابالغی جنگ به بالغ تر کسی برداشتی سنگ بپرسیدند کز طفلان خوری خار ز پیران کین کشی چون باشد این کار به خنده گفت اگر پیران نخندند کجا طفلان ستم کاری پسندند چو دست از پای ناخشنود باشد به جرم پای سر مأخوذ باشد به جباری مبین در هیچ درویش که او هم محتشم باشد بر خویش ز عیب نیک مردم دیده بردوز هنر دیدن ز چشم بد میآموز هنر بیند چو عیب این چشم جاسوس تو چشم زاغ بین نه پای طاووس تو را حرفی به صد تزویر در مشت منه بر حرف کس بیهوده انگشت به عیب خویش یک دیده نمایی به عیب دیگران صد صد گشایی نه کم ز آیینه ای در عیب جويی به آیینه رها کن سخت رویی حفاظ آینه این یک هنر بس که پیش کس نگوید غیبت کس چو سایه روسیاه آن کس نشیند که واپس گوید آنچ از پیش بیند نشاید دید خصم خویش را خرد که نرد از خام دستان کم توان برد مشو غره بر آن خرگوش زرفام که بر خنجر نگارد مرد رسام که چون شیران بدان خنجر ستیزند بدو خون بسی خرگوش ریزند در آب نرم رو منگر به خواری که تند آید گه زنهار خواری بر آتش دل منه کاو رخ فروزد که وقت آید که صد خرمن بسوزد به گستاخی مبین در خنده شیر که نه دندان نماید بلکه شمشیر هر آن کس کاو زند لاف دلیری ز جنگ شیر یابد نام شیری چو کین خواهی ز خسرو کرد بهرام ز کین خسروان خسرو شدش نام به ار با کم ز خود خود را نسنجی کز افکندن وز افتادن برنجی ستیزه با بزرگان به توان برد که از هم دستی خردان شوی خرد نهنگ آن به که در دریا ستیزد کز آب خرد ماهی خرد خیزد چو خسرو گفت بسیاری درین باب بزرگان ریختند از دیدگان آب فرود آمد ز تخت آن روز دل تنگ روان کرده ز نرگس آب گل رنگ سه روز اندوه خورد از بهر بهرام نه با تخت آشنا می شد نه با جام