بخش ۴ - آمرزش خواستن

خدایا چون گل ما را سرشتی وثیقت نامه ای بر ما نوشتی به ما بر خدمت خود عرض کردی جزای آن به خود بر فرض کردی چو ما با ضعف خود در بند آنیم که بگذاریم خدمت تا توانیم تو با چندان عنایت ها که داری ضعیفان را کجا ضایع گذاری بدین امید های شاخ در شاخ کرم های تو ما را کرد گستاخ وگرنه ما کدامین خاک باشیم که از دیوار تو رنگی تراشیم خلاصی ده که روی از خود بتابیم به خدمت کردنت توفیق یابیم ز ما خود خدمتی شایسته ناید که شادروان عزت را بشاید ولی چون بندگی مان گوشه گیر است ز خدمت بندگان را ناگزیر است اگر خواهی به ما خط در کشیدن ز فرمانت که یارد سر کشیدن و گر گردی ز مشتی خاک خشنود تو را نبود زیان ما را بود سود در آن ساعت که ما مانیم و هویی ز بخشایش فرو مگذار مویی بیامرز از عطای خویش ما را کرامت کن لقا ی خویش ما را من آن خاکم که مغز م دانه توست بدین شمعی دلم پروانه توست تویی که اول ز خاکم آفریدی به فضلم ز آفرینش برگزیدی چو روی افروختی چشمم برافروز چو نعمت دادی ام شکرم در آموز به سختی صبر ده تا پای دارم در آسانی مکن فرموش کارم شناسا کن به حکمت های خویشم برافکن برقع غفلت ز پیشم هدایت را ز من پرواز مستان چو اول دادی آخر باز مستان به تقصیر ی که از حد بیش کردم خجالت را شفیع خویش کردم به هر سهو ی که در گفتار م افتد قلم درکش کزین بسیارم افتد رهی دارم به هفتادو دو هنجار از آن یک ره گل و هفتادودو خار عقیدم را در آن ره کش عماری که هست آن راه راه رستگاری تو را جویم ز هر نقشی که دانم تو مقصود ی ز هر حرفی که خوانم ز سرگردانی توست این که پیوست به هر نااهل و اهلی می زنم دست به عزم خدمتت برداشتم پای گر از ره یاوه گشتم راه بنمای نیت بر کعبه آورده ست جانم اگر در بادیه میرم ندانم به هر نیک و بدی کاندر میانه است کرم بر توست وآن دیگر بهانه است یکی را پای بشکستی و خواندی یکی را بال و پر دادی و راندی ندانم تا من مسکین کدامم ز محرومان و مقبولان چه نامم اگر دین دارم و گر بت پرستم بیامرزم به هر نوعی که هستم به فضل خویش کن فضلی مرا یار به عدل خود مکن با فعل من کار ندارد فعل من آن زور بازو که با عدل تو باشد هم ترازو بلی از فعل من فضل تو بیش است اگر بنوازی ام بر جای خویش است به خدمت خاص کن خرسند ی ام را به کس مگذار حاجتمند ی ام را چنان دارم که در نابود و در بود چنان باشم کزو باشی تو خشنود فراغم ده ز کار این جهانی چو افتد کار با تو خود تو دانی منه بیش از کشش تیمار بر من به قدر زور من نه بار بر من چراغم را ز فیض خویش ده نور سرم را ز آستان خود مکن دور دل مست مرا هشیار گردان ز خواب غفلتم بیدار گردان چنان خسبان چو آید وقت خوابم که گر ریزد گلم ماند گلابم زبانم را چنان ران بر شهادت که باشد ختم کارم بر سعادت تنم را در قناعت زنده دل دار مزاجم را به طاعت معتدل دار چو حکمی راند خواهی یا قضا یی به تسلیم آفرین در من رضا یی دماغ دردمندم را دوا کن دواش از خاک پای مصطفی کن