بخش ۳۲ - بر تخت نشستن خسرو به جای پدر

چو شد معلوم کز حکم الهی به هرمزبر تبه شد پادشاهی به فرخ تر زمان شاه جوان بخت به دارالملک خود شد بر سر تخت دلش گر چه به شیرین مبتلا بود به ترک مملکت گفتن خطا بود ز یک سو ملک را بر کار می داشت ز دیگر سو نظر بر یار می داشت جهان را از عمارت داد یاری ولایت را ز فتنه رستگاری ز بس کافتادگان را داد می داد جهان را عدل نوشروان شد از یاد چو از شغل ولایت باز پرداخت دگرباره به نوش و ناز پرداخت شکار و عیش کردی شام و شب گیر نبودی یک زمان بی جام و نخجیر چو غالب شد هوای دل ستانش بپرسید از رقیبان داستانش خبر دادند کاکنون مدتی هست کز این قصر آن نگارین رخت بر بست نمی دانیم شاپورش کجا برد چو شاهنشه نفرمودش چرا برد شه از نیرنگ این گردنده دولاب عجب در ماند و عاجز شد درین باب ز شیرین بر طریق یادگاری تک شبدیز کردش غم گساری به یاد ماه با شب رنگ می ساخت به امید گهر با سنگ می ساخت