بخش ۲۷ - داستان پیرزن با سلطان سنجر

پیرزنی را ستمی درگرفت دست زد و دامن سنجر گرفت کای ملک آزرم تو کم دیده ام وز تو همه ساله ستم دیده ام شحنه مست آمده در کوی من زد لگدی چند فرا روی من بی گنه از خانه به رویم کشید موی کشان بر سر کویم کشید در ستم آباد زبانم نهاد مهر ستم بر در خانم نهاد گفت فلان نیم شب ای گوژپشت بر سر کوی تو فلان را که کشت خانه من جست که خونی کجاست ای شه ازین بیش زبونی کجاست شحنه بود مست که آن خون کند عربده با پیرزنی چون کند رطل زنان دخل ولایت برند پیره زنان را به جنایت برند آنکه درین ظلم نظر داشته ست ستر من و عدل تو برداشته ست کوفته شد سینه مجروح من هیچ نماند از من و از روح من گر ندهی داد من ای شهریار با تو رود روز شمار این شمار داوری و داد نمی بینمت وز ستم آزاد نمی بینمت از ملکان قوت و یاری رسد از تو به ما بین که چه خواری رسد مال یتیمان ستدن ساز نیست بگذر ازین غارت ابخاز نیست بر پله پیره زنان ره مزن شرم بدار از پله پیره زن بنده ای و دعوی شاهی کنی شاه نه ای چونکه تباهی کنی شاه که ترتیب ولایت کند حکم رعیت به رعایت کند تا همه سر بر خط فرمان نهند دوستی اش در دل و در جان نهند عالم را زیر و زبر کرده ای تا تویی آخر چه هنر کرده ای دولت ترکان که بلندی گرفت مملکت از داد پسندی گرفت چونکه تو بیدادگری پروری ترک نه ای هندوی غارتگری مسکن شهری ز تو ویرانه شد خرمن دهقان ز تو بی دانه شد زآمدن مرگ شماری بکن می رسدت دست حصاری بکن عدل تو قندیل شب افروز توست مونس فردای تو امروز توست پیرزنان را به سخن شاد دار و این سخن از پیرزنی یاد دار دست بدار از سر بیچارگان تا نخوری یاسج غم خوارگان چند زنی تیر به هر گوشه ای غافلی از توشه بی توشه ای فتح جهان را تو کلید آمدی نز پی بیداد پدید آمدی شاه بدانی که جفا کم کنی گر دگران ریش تو مرهم کنی رسم ضعیفان به تو نازش بود رسم تو باید که نوازش بود گوش به دریوزه انفاس دار گوشه نشینی دو سه را پاس دار سنجر کاقلیم خراسان گرفت کرد زیان کاین سخن آسان گرفت داد در این دور برانداخته ست در پر سیمرغ وطن ساخته ست شرم درین طارم ازرق نماند آب درین خاک معلق نماند خیز نظامی ز حد افزون گری بر دل خوناب شده خون گری