بخش ۱۰ - در مدح ملک فخرالدین بهرامشاه بن داود

من که درین دایره دهر بند چون گره نقطه شدم شهربند دسترس پای گشاییم نیست سایه ولی فر هماییم نیست پای فرو رفته بدین خاک در با فلکم دست به فتراک در فرق به زیر قدم انداختم وز سر زانو قدمی ساختم گشته ز بس روشنی روی من آینه دل سر زانوی من من که به این آینه پرداختم آینه دیده درانداختم تا ز کدام آینه تابی رسد یا ز کدام آتشم آبی رسد چون نظر عقل به رای درست گرد جهان دست برآورد چست دید از آن مایه که در همت است پایه دهی را که ولی نعمت است شاه قوی طالع فیروزچنگ گلبن این روضه فیروزه رنگ خضر سکندرمنش چشمه رای قطب رصد بند مجسطی گشای آنکه ز مقصود وجود اول است و آیت مقصود بدو منزل است شاه فلک تاج سلیمان نگین مفخر آفاق ملک فخر دین نسبت داودی او کرده چست بر شرفش نام سلیمان درست رایت اسحاق ازو عالی است ضدش اگر هست سماعیلی است یکدله شش جهت و هفت گاه نقطه نه دایره بهرام شاه آنکه ز بهرامی او وقت زور گور بود بهره بهرام گور مفخر شاهان به تواناتری نامور دهر به داناتری خاص کن ملک جهان بر عموم هم ملک ارمن و هم شاه روم سلطنت اورنگ خلافت سریر روم ستاننده ی ابخاز گیر عالم و عادل تر اهل وجود محسن و مکرم تر ابنای جود دین فلک و دولت او اختر ست ملک صدف خاک درش گوهر ست چشمه و دریاست به ماهی و در چشمه آسوده و دریای پر با کفش این چشمه سیماب ریز خوانده چو سیماب گریزا گریز خنده زنان از کمرش لعل ناب بر کمر لعل کش آفتاب آفت این پنجره لاجورد پنجه در او زد که بدو پنجه کرد کوس فلک را جرسش بشکند شیشه مه را نفسش بشکند خوب سرآغازتر از خرمی نیک سرانجامتر از مردمی جام سخا را که کفش ساقی است باقی بادا که همین باقی است