بخش ۲۴ - گفتار فرفوریوس

پس آنگه که خاک زمین داد بوس چنین پاسخ آورد فرفوریوس که تا دور باشد خرامش پذیر تو بادی جهان داور دور گیر سر از داد تو بر متاباد دهر که داد تو بیداد را کرد قهر ز پرسیدن شاه ایزدشناس چنان در دل آمد مرا از قیاس کزان پیشتر کاین جهان شد پدید جهان آفرین جوهری آفرید ز پروردن فیض پروردگار به آبی شد آن جوهر آبدار دو نیمه شد آن آب جوهرگشای یکی زیر و دیگر زبر یافت جای به طبع آن دو نیمه چو کافور و مشک یکی نیمه تر گشت و یک نیمه خشک ز تری یکی نیمه جنبش پذیر ز خشکی دگر نیمه آرام گیر شد آن آب جنبش پذیر آسمان شد این آرمیده زمین در زمان خرد تا بدینجاست کوشش نمای برون زین خط اندیشه را نیست جای