بخش ۸۵ - غزل گفتن باربد از زبان خسرو

ن نظامی گنجوی
0 Altın Yaprak
نکیسا چون زد این افسانه بر ساز ستای باربد برداشت آواز نوا را پرده عشاق آراست در افکند این غزل را در ره راست مرا در کویت ای شمع نکویی فلک پای بز افکنده ست گویی که گر چون گوسفندم می بری سر به پای خود دوم چون سگ بر آن در دلم را می بری اندیشه ای نیست ببر کز بیدلی به پیشه ای نیست تنی کو بار این دل بر نتابد بسر باری غم دلبر نتابد چو در خدمت نباشد شخص رنجور نباید دل که از خدمت بود دور بسی کوشم که دل بردارم از تو که بس رونق ندارد کارم از تو نه بتوان دل ز کارت بر گرفتن نه از دل نیز بارت برگرفتن بدان جان کز چنین صد جان فزون است که جانم بی تو در غرقاب خون است بدان چشم سیه کاهوشکار است کز آهوی تو چشمم را غبار است فرو ماندم ز تو خالی و نومید چو ذره کو جدا ماند ز خورشید جدا گشتم ز تو رنجور و تنها چو ماهی کو جدا ماند ز دریا مدارم بیش ازین چون ماه در میغ تو دانی و سر اینک تاج یا تیغ چو در ملک جمالت تازه شد رای عنایت را مثالی تازه فرمای پس از عمری که کردم دیده جایت کم از یک شب که بوسم جای پایت چنان دان گر لبم پر خنده داری که بی شک مرده ای را زنده داری به بوسی بر فروز افسرده ای را به بویی زنده گردان مرده ای را مرا فرخ بود روی تو دیدن مبارک باشد آوازت شنیدن خلاف آن شد که از چشمم نهانی چو از چشم بد آب زندگانی خدایی کافرینش کرده اوست ز تن تا جان پدید آورده اوست امیدم هست کز روی تو دلسوز به روز آرد شبم را هم یکی روز چو شیرین دست برد باربد دید ز دست عشق خود را کار بد دید نوایی بر کشید از سینه تنگ به چنگی داد کاین در ساز در چنگ بزن راهی که شه بیراه گردد مگر کاین داوری کوتاه گردد

Bu şiire çeviri ekle ·

Bu şiiri puanla

Henüz puan verilmemiş

Yıldıza dokunarak 1–10 arası puan ver

Yorumlar

Yorum yapmak için giriş yapmalısın.

Giriş yap

Bu şiire henüz yorum yapılmamış. İlk sen ol.

Sana daha iyi bir okuma deneyimi sunabilmek için sitemizde çerez kullanıyoruz. Kişisel verilerin KVKK ve GDPR kapsamında işlenir; hangi çerezlere izin verdiğini dilediğin zaman değiştirebilirsin.