بخش ۶ - نعت اول

شمسه نه مسند هفت اختران ختم رسل خاتم پیغمبران احمد مرسل که خرد خاک اوست هر دو جهان بسته فتراک اوست تازه ترین سنبل صحرای ناز خاصه ترین گوهر دریای راز سنبل او سنبله روز تاب گوهر او لعل گر آفتاب خنده خوش زان نزدی شکرش تا نبرد آب صدف گوهرش گوهر او چون دل سنگی نخست سنگ چرا گوهر او را شکست کرد جدا سنگ ملامت گر ش گوهری از رهگذر گوهرش یافت فراخی گهر از درج تنگ نیست عجب زادن گوهر ز سنگ آری از آنجا که دل سنگ بود خشکی سوداش در آهنگ بود کی شدی این سنگ مفرح گرای گر نشدی در شکن و لعل سای سیم دیت بود مگر سنگ را کامد و خست آن دهن تنگ را هر گهری کز دهن سنگ خاست با لبش از جمله دندان بهاست گوهر سنگین که زمین کان اوست کی دیت گوهر دندان اوست فتح بدندان دیتش جان کنان از بن دندان شده دندان کنان چون دهن از سنگ به خونابه شست نام کرم کرد به خود بر درست از بن دندان سر دندان گرفت داد به شکرانه کم آن گرفت ز آرزوی داشته دندان گذاشت کز دو جهان هیچ به دندان نداشت در صف ناورد گه لشکرش دست علم بود و زبان خنجر ش خنجر او ساخته دندان نثار خوش نبود خنجر دندانه دار این همه چه تا کرمش بنگرند خار نهند از گل او برخورند باغ پر از گل سخن خار چیست رشته پر از مهره دم مار چیست با دم طاووس کم زاغ گیر با دم بلبل طرف باغ گیر طبع نظامی که بدو چون گل است بر گل او نغز نوا بلبل است