بخش ۲۲ - نمودن شاپور صورت خسرو را بار سوم

شباهنگام کاین عنقای فرتوت شکم پر کرد ازین یک دانه یاقوت به دشت انجرک آرام کردند به نوشانوش می در جام کردند در آن صحرا فرو خفتند سرمست ریاحین زیر پای و باده بر دست چو روز از دامن شب سر برآورد زمانه تاج زرین بر سر آورد بر آن پیروزه تخت آن تاج داران رها کردند می بر جرعه خواران وز آن جا تا در دیر پری سوز پریدند آن پری رویان به یک روز در آن مینوی میناگون چمیدند فلک را رشته در مینا کشیدند بساطی سبز چون جان خردمند هوایی معتدل چون مهر فرزند نسیمی خوش تر از باد بهشتی زمین را در به دریا گل به کشتی شقایق سنگ را بت خانه کرده صبا جعد چمن را شانه کرده مسلسل گشته بر گل های حمری نوای بلبل و آواز قمری پرنده مرغکان گستاخ گستاخ شمایل بر شمایل شاخ بر شاخ به هر گوشه دو مرغک گوش بر گوش زده بر گل صلای نوش بر نوش بدان گلشن رسید آن نقش پرداز همان نقش نخستین کرد آغاز پری پیکر چو دید آن سبزه خوش به می بنشست با جمعی پریوش دگر ره دید چشم مهربانش در آن صورت که بود آرام جانش شگفتی ماند از آن نیرنگ سازی گذشت اندیشه کارش ز بازی دل سرگشته را دنبال برداشت به پای خود شد آن تمثال برداشت در آن آیینه دید از خود نشانی چو خود را یافت بی خود شد زمانی چنان شد در سخن ناساز گفتن کزان گفتن نشاید باز گفتن لعاب عنکبوتان مگس گیر همایی را نگر چون کرد نخجیر در آن چشمه که دیوان خانه کردند پری را بین که چون دیوانه کردند به چاره هر کجا تدبیر سازند نه مردم دیو را نخجیر سازند چو آن گل برگ رویان بر سر خاک گل صد برگ را دیدند غم ناک بدانستند کآن کار پری نیست عجب کاری است کاری سرسری نیست از آن پیشه پشیمانی گرفتند بر آن صورت ثنا خوانی گرفتند که سر بازی کنیم و جان فشانیم مگر که احوال صورت باز دانیم چو شیرین دید که ایشان راست گویند به چاره راست کردن چاره جویند به یاری خواستن بنمود زاری که یاران را ز یارانست یاری تو را از یار نگزیرد به هر کار خدای است آن که بی مثل است و بی یار بسا کارا که از یاری برآید بباید یار تا کاری برآید بدان بت پیکران گفت آن دل آرام کز این پیکر شدم بی صبر و آرام بیا تا این حدیث از کس نپوشیم بدین تمثال نوشین باده نوشیم دگر باره نشاط آغاز کردند می آوردند و عشرت ساز کردند پیاپی شد غزل های عراقی بر آمد بانگ نوشا نوش ساقی بت شیرین نبید تلخ در دست از آن تلخی و شیرینی جهان مست به هر نوبت که می بر لب نهادی زمین را پیش صورت بوسه دادی چو مستی عاشقی را تنگ تر کرد صبوری در زمان آهنگ در کرد یکی را زان بتان بنشاند در راه که هر کس را که بینی بر گذرگاه نظر کن تا درین سامان چه پوید وزین صورت بپرسش تا چه گوید بسی پرسیده شد پنهان و پیدا نمی شد سر آن صورت هویدا تن شیرین گرفت از رنج سستی کز آن صورت ندادش کس درستی در آن اندوه می پیچید چون مار فشاند از جزع ها لولوی شهوار