بخش ۶۳ - رسیدن نامهٔ شیرین به خسرو

چو خسرو نامه شیرین فروخواند از آن شیرین سخن عاجز فروماند به خود گفتا جواب است این نه جنگ است کلوخ انداز را پاداش سنگ است جواب آن چه بایستش دریدن شنیدم آن چه می باید شنیدن دگر باره شد از شیرین شکرخواه که غوغای مگس برخاست از راه ز کارآشوبی مریم برآسود رطب بی استخوان شد شمع بی دود چو مریم کرد دست از جشن کوتاه جهان چون جشن مریم گشت بر شاه چو دشمن شد همه کاری به کام است یکی آب از پس دشمن تمام است به شیرین چند چربی ها فرستاد به روغن نرم کرد آهن ز پولاد بت فرمان برش فرمان پذیرفت که دردی داشت کان درمان پذیرفت به خسرو پیش از آنش بود پندار کزان نیکوترش باشد طلب کار فرستد مهد و در کاوینش آرد به مهد خود عروس آیینش آرد به دفترها عتاب آغاز می کرد عتابش بیش می شد ناز می کرد متاع نیکویی بر کار می دید بها می کرد چون بازار می دید متاع از مشتری یابد روایی به دیده قدر گیرد روشنایی ز بهر سود خود این پند بنیوش متاعی کآن بنخرند از تو مفروش در آن دیده است دولت سودمندی که چون یابی روایی در نبندی ملک دم داد و شیرین دم نمی خورد ز ناز خویش مویی کم نمی کرد چو عاجز گشت از آن ناز به خروار نهاد اندیشه را بر چاره کار که یاری مهربان آرد فرا چنگ به رهواری همی راند خر لنگ سر و کاری ز بهر خویش گیرد سر از کاری دگر در پیش گیرد ز هر قومی حکایت باز می جست نگیرد مرد زیرک کار خود سست