بخش ۳۷ - صفت بهار و عیش خسرو و شیرین

چو پیر سبزپوش آسمانی ز سبزه برکشد بیخ جوانی جوانان را و پیران را دگر بار به سرسبزی در آرد سرخ گل زار گل از گل تخت کاوسی بر آرد بنفشه پر طاووسی بر آرد بسا مرغا که عشق آوازه گردد بسا عشق کهن کآن تازه گردد چو خرم شد به شیرین جان خسرو جهان می کرد عهد خرمی نو چو از خرم بهار و خرمی دوست به گل ها بردرید از خرمی پوست گل از شادی علم در باغ می زد سپاه فاخته بر زاغ می زد سمن ساقی و نرگس جام در دست بنفشه در خمار و سرخ گل مست صبا برقع گشاده مادگان را صلا درداده کار افتادگان را شمال انگیخته هر سو خروشی زده بر گاو چشمی پیل گوشی زمین نطع شقایق پوش گشته شقایق مهد مرزن گوش گشته سهی سرو از چمن قامت کشیده ز عشق لاله پیراهن دریده بنفشه تاب زلف افکنده بر دوش گشاده باد نسرین را بناگوش عروسان ریاحین دست بر روی شگرفان شکوفه شانه در موی هوا بر سبزه گوهرها گسسته زمرد را به مروارید بسته نموده ناف خاک آبستنی ها ز ناف آورده بیرون رستنی ها غزال شیرمست از دل نوازی به گرد سبزه با مادر به بازی تذروان بر ریاحین پر فشانده ریاحین در تذروان پر نشانده ز هر شاخی شکفته نوبهاری گرفته هر گلی بر کف نثاری نوای بلبل و آوای دراج شکیب عاشقان را داده تاراج چنین فصلی بدین عاشق نوازی خطا باشد خطا بی عشق بازی خرامان خسرو و شیرین شب و روز به هر نزهت گهی شاد و دل افروز گهی خوردند می در مرغ زاری گهی چیدند گل در کوه ساری ریاحین بر ریاحین باده در دست به شه رود آمدند آن روز سرمست جنیبت بر لب شه رود بستند به بانگ رود و رامش گر نشستند حلاوت های شیرین شکرخند نی شه رود را کرده نی قند همان رونق ز خوبیش آن طرف را که از باران نیسانی صدف را عبیر ارزان ز جعد مشک بیزش شکر قربان ز لعل شهدخیزش ز بس خنده که شهدش بر شکر زد به خوزستان شد افغان طبرزد قد چون سرو ش از دیوان شاهی به گلبن داده تشریف سپاهی چو گل بر نرگسش کرده نظاره به دندان کرده خود را پاره پاره سمن کز خواجگی بر گل زدی دوش غلام آن بناگوش از بن گوش