بخش ۱۷ - ثمره خلوت اول

باد نقاب از طرفی برگرفت خواجه سبک عاشقی از سر گرفت گل نفسی دید شکر خنده ای بر گل و شکر نفس افکنده ای فتنه آن ماه قصب دوخته خرمن مه را چو قصب سوخته تا کمر از زلف زره بافته تا قدم از فرق نمک یافته دیدن او چون نمک انگیز شد هر که در او دید نمک ریز شد تا نمکش با شکر آمیخته شکر شیرین نمکان ریخته طوطی باغ از شکرش شرمسار چون سر طوطی زنخش طوقدار زان زنخ گرد چو نارنج خوش غبغب سیمین چو ترنجی به کش مست نوازی چو گل بوستان توبه فریبی چو مل دوستان لب طبری وار طبرخون به دست مغز طبرزد به طبر خون شکست سرخ گلی سبزتر از نیشکر خشک نباتی همه جلاب تر خال چو عودش که جگرسوز بود غالیه سای صدف روز بود از غم آن دانه خال سیاه جمله تن خال شده روی ماه جزع ز خورشید جگر سوزتر لعل ز مهتاب شب افروزتر از بنه دل که به فرسنگ داشت راه چو میدان دهن تنگ داشت زان دل سختش که جگر خواره گشت بر جگر من دل من پاره گشت لب به سخن خنده به شکر خوری رخ به دعا غمزه به افسونگری بسته چو حقه دهن مهره دار راهگذر مانده یکی مهره وار عشق چو آن حقه و آن مهره دید بوالعجبی کرد و بساطی کشید کیسه صورت ز میانم گشاد طوق تن از گردن جانم گشاد کار من از طاقت من درگذشت کآب حیاتم ز دهن برگذشت عقل عزیمت گر ما دیو دید نقره آن کار به آهن کشید دل که به شادی غم دل می گرفت چشمه خورشید به گل می گرفت مونس غمخواره غم وی بود چاره گر می زده هم می بود ای به تبش ناصیت از داغ من بیخبر از سبزه و از باغ من سبزه فلک بود و نظر تاب او باغ سحر بود و سرشک آب او وانکه رخش پردگی خاص بود آینه صورت اخلاص بود بسکه سرم بر سر زانو نشست تا سر این رشته بیامد به دست این سفر از راه یقین رفته ام راه چنین رو که چنین رفته ام محرم این ره تو نه ای زینهار کار نظامی به نظامی گذار